Lentedag: ‘n Nuwe begin en die einde van irrasionele vrese

Ek het ’n irrasionele vrees vir enigiets wat eindig. Miskien is dit eintlik net rasioneel. Of my rasionaal in elk geval.

Ek kan nie die laaste episode van ‘n TV-reeks kyk tensy die volgende reeks reeds bekend gestel is nie. Die afwagting maak my dood. Dieselfde met boeke. As daar meer as een in ‘n reeks is moet ek almal hê, anders kan ek fisies nie die boek klaar lees nie. Die Hunger Games het vir my geëindig driekwart deur die tweede boek.

Ek is seer-seker die enigste persoon wat nog nie Game of Thrones klaar gekyk het nie, want ek het opgehou met die voorlaaste episode in die eerste reeks.

Netso kan ek ook nie konflik hanteer nie. Dit beteken dat ek eerder ‘n vriendskap of verhouding sal laat doodloop eerder as om die konflik en die einde daarvan te moet ervaar.

Dit fizzle maar net in stilte tot sy dood.

In my gedagtes gaan dit dalk nog aan, iewers, miskien in ‘n parallelle heelal.

Soos ek sê, irrasioneel.

Ongelukkig affekteer dit ook die manier wat ek werk. Niemand kan ‘n deadline uitstel en uitstel tot hy fisies nie meer kan as ek nie. Dit frustreer almal wat saam met my werk en ek besef dat hierdie verklaring moontlik daartoe gaan lei dat ek nooit weer werk kry nie. Of dalk gaan dit juis nou verander! Ek het immers die eerste tree gegee in die regte rigting! Mens moet immers jou foute aanvaar en erken wanneer jy ‘n probleem het, dan nie?

Vandag is lentedag! So ek het besluit om ‘n end te sit aan hierdie baie slegte lyn van denke.

Om mee te begin: Ek kan ook nie die laaste bietjie sjampoe uit ‘n bottel gebruik nie. Ek raak antsy die oomblik as dit te min raak en sal dan nuwes koop voor ek uithardloop. Die probleem is, dat na ‘n jaar lyk my badkamer so:

Dus het ek besluit om op te ruim, skoon te maak en uit te gooi. Uit die puin het ek ‘n HELE bottel sjampoe en opknapper kon red! As ek dit laas week geweet het kon ek dalk my geld beter aangewend het. (Die wintermaande is maar skraal.)

Ek voel egter uiters verlig. Ligter, beter, skoner met die wete dat ek vandag iets kon bereik.

Ongelukkig is dit deel van depressie. Jy stel uit en uit tot jy nie meer kan nie. Dit het ook natuurlik my werk (skryfwerk) beïnvloed aangesien ek nie ‘n pen kon optel nie. Dus is hierdie storie oor meer as net sjampoe. Dit gaan ook oor die feit dat ek dit kon neerpen, vir die eerste keer in maande.

Dalk kom my vrees uit meer as wat ek hier noem. Dalk was daar net te veel slegte eindes en dis makliker om net nie te weet HOE dit eindig nie. As daar ‘n ope einde is, beteken dit dalk daar is ‘n beter uitkomste as dit wat ek weet onvermydelik is. (Daar is heelwat stories hier, maar dis vir ‘n ander dag.)

So, aan almal wat ek laat gaan het oor die laaste paar jaar, weet net dis nie jy nie. Ek hoop daar is ‘n toekoms, of ten minste ‘n afsluiting, aan ons gesamentlike avontuur.

Om terug te kom na die sjampoe: Het enigiemand sulke bottels nodig vir ‘n projek of ‘n organisasie? Ek het hope!  

Boetie Bar en die Brigadier

(Na ‘n vriendin gister ‘n foto op Facebook geplaas het van die Brigadier wat op 3 Oktober 2010 oorlede is, het ek besluit om hierdie storie te publiseer wat al lank op my hardeskyf lê en wag … )

Nieu Bethesda, weggesteek tussen die Sneeuberge van die Oos-Kaap is bekend vir verskeie toeriste aantreklikhede. Die mees bekende is Helen Martins se Uilhuis, maar deesdae, met die toeloop van mense, spog die dorp nou met sowat twaalf restaurante, waaronder ook ‘n bierbrouery en hope gastehuise.

Die dorp het baie verander die afgelope paar jaar, veral ná die teerpad van die N9 tot amper in die dorp voltooi is.

Voorheen was die klein gemeenskap meer geslote, afgesonder van die res van die wêreld en miskien ook meer afhanklik van mekaar.

Die dorp is egter nog steeds klein genoeg dat jy elkeen van die inwoners leer ken. Daar is byvoorbeeld oom Boetie Pienaar, ‘n boer en een van die historiese Pienaars wat al jare en jare in die gebied woon. Meer onlangs is daar ook Boetie Bester, ‘n kruie-boer en die bar-man by die plaaslike kroeg. Om tussen die twee te onderskei praat die mense sommer van Boetie-boer en Boetie-bar.
Dié storie gaan oor oom Boetie-bar, wat self deesdae boer, maar eintlik oor die Brigadier wat hom geleer het hoe om sy eerste uie te plant.

Brigadier Chris Roberts was voorheen een van die bekendste inwoners van die dorp. Hy was jare tevore (voor die range verander en toe wéér verander het) ‘n brigadier in die polisiediens en het graag sy titel aan almal voorgehou. Meeste inwoners sal jou vertel hoe ‘n brombeer die Brigadier was. Moeilik. Vol draadwerk.

Volgens inwoners was die Brigadier se pa die padmaker op die dorp en het hy moontlik gevoel dat hy homself op een of ander manier moes bewys. Snaaks dat die dorp se mense sy pa as die mooiste, sagste persoon onthou. Toe die Brigadier uiteindelik sy miljoen maak, was daar tot ‘n artikel in die plaaslike koerant. En op ‘n stadium het hy elkeen van sy geboue in Bethesda (en daar was heelwat, waaronder die winkel, sy huis en store) se dakke helder oranje geverf. Moontlik net om te wys dis sýne.

Maar soos my ouma nou die dag sê toe ek haar dié storie vertel: “Daar is goed in elkeen van ons.”

Boetie Bester en sy vrou Pikkie het in 2008 Nieu Bethesda toe getrek. Hulle was platsak. Boetie het alles verloor toe die vervoermaatskappy waar hy vir jare gewerk het onder hom gedisintegreer het.

“Ons het niks gehad nie,” vertel hy van dié moeilike tyd. “Net die huis en stukkie grond in Bethesda.”

Hy en Pikkie het opgepak en sak en pak getrek Bethesda toe.

Hulle was “inkommers”, nuwelinge, en het nie mense geken nie.

Tog het hulle eendag gehoor hoe ‘n bakkie voor die huis stop.

“ ‘n Groot ou man, met ‘n bos hare en ‘n kierie het uitgeklim en aan die deur kom klop. Hy het gevra wie ek is, en ek sê toe ‘Boetie Bester’ toe sê hy ‘Ek is Brigadier Chris Roberts!’, “ vertel Boetie van agter die dorp se kroeg.

“Nou wat kom maak jy hier?” wou die Brigadier weet, en Boetie antwoord dat hulle nou hier bly. Hy het nie gesê dat hulle platsak was en dat al wat hulle oorgehad het, dié huis en plot is nie.

“Hier,” sê die Brigadier toe terwyl hy na die oop stuk veld langsaan wys, “moet jy uie plant.” Boetie vertel hoe hy saam moes stap na die land waar die Brigadier hom mooi gewys het hoe ver uitmekaar (graaf-breedte) daar geplant moet word.

Maar Boetie is nie ‘n boer nie. “Nee wat Brigadier, ek kan nie plant nie. Ek het nie die implemente of ‘n trekker nie. Ek weet niks van boerdery nie.”

Die Brigadier wou egter niks weet nie en sê vir Boetie dat hý ‘n trekker het en dit Maandag sal bring om die land om te ploeg.

Maandag gekom moes Boetie en Pikkie in Port Elizabeth wees en hy het sy sus gevra om te gaan kyk wat daar aangaan. “En wragtag, laat sy weet, die swart rook trek soos die trekker die land omploeg.”

Terug in Bethesda het Boetie gaan besoek aflê by die Brigadier se huis, die groot een met die bont tuin en die oranje dak, soos jy inkom in die dorp.

“Ek het geklop en sy vrou (dis nou sy tweede vrou, Liz) het ons ingelaat en na hom geneem waar hy diep in sy stoel gesit het. Hy het nie eens opgestaan nie en ek moes om hom loop om met hom te praat. Ek sê toe dankie, ek sien die lande is omgeploeg, waarop hy antwoord dat hy ‘n man van sy woord is en ‘natuurlik’ is dit geploeg. Hy het dan gesê hy kom. Ek wou weet wat ek hom skuld. Hy sê toe hy is nie groot op dankies nie, en kan nie verstaan hoekom ek die heeltyd met hom oor geld wil praat nie. En ek is daar uit na ek gesê het dat ons weer sal praat.”

Twee dae later is die Brigadier terug by Boetie se voordeur. “Kom,” sê hy vir Boetie. “Ek sal vir jou uieplantjies gee, maar moenie dink dat ék dit gaan uithaal nie.” Hulle is daar weg in die bakkie en na hulle ‘n paar helpers opgepik het in Pienaarsig het hulle begin uie uithaal.

Boetie self diep in die land, met sy helpers rondom hom, en die Brigadier kort op sy hakke met sy kierie wat kyk en seker maak hulle doen dit reg. “So het ons 16 kratte uieplantjies uitgehaal.”

Die Brigadier wou nie hoor van geld nie (“Moenie met my praat oor geld nie!”), maar het vir Boetie dood voor die oë gesweer indien hy selfs net een van die plantjies aan iemand anders verkoop.

“Ek het dit nooit vir die Brigadier gesê nie,” vertel Boetie. “Maar die dag toe ek die plantjies gekry het was my verjaardag.”

So is Boetie huis toe met sy uieplantjies, in kratte gepak, na sy omgeploegde landerye.

Die volgende oggend staan die Brigadier reg met die helpers. “Wat weet jy van boerdery, hé?” en saam is hulle die land in waar hy mooi met sy kierie verduidelik het hoe om te plant – ‘n duim uitmekaar, graaf-breedte – maak nat.

Ten einde het hulle 45000 plantjies geplant. Twee kratte het oorgebly en is net so terug na die Brigadier (“Is jy séker jy het nie aan iemand anders iets verkoop nie?”).

Boetie se eerste oes het 350 sakkies uie opgelewer. Sedertdien het hy ook knoffel begin plant en deesdae, alhoewel hy nog agter die bar ook werk, is hy en Pikkie weer op hul eie voete.

So het die Brigadier en Boetie se vriendskap stadig maar seker sterker geword. Miskien juis omdat Boetie ‘n “inkommer” was, soos die Brigadier sou sê.

Daar was heelwat baklei ook, want die Brigadier was nou een maal nie ‘n maklike man nie. Die keer wat Boetie die planters meer geld aangebied het na hulle gestaak het: “Wat weet jy? ‘n Inkommer?! Dan wil jy sommer betaal wat jy wil betaal. Jy met jou dorpsmaniere!”

Of die keer wat Boetie hom genooi het vir potjie toe sy vrou uitstedig was. (Die Brigadier het sy bord blinkgeëet en ná ‘n tweede porsie vir Boetie ingelig dat hy niks weet van pot maak nie.) Dieselfde met die dag toe hy by Boetie gebraai het. “Wat weet jy van braai? Julle inkommers weet niks! Jy moet kom dat ék jou wys.”

Of die keer toe Boetie te veel vrae gevra het oor uie boer: “Hoe moet ék weet? Ek’s nie God nie!”

Dis hier waar Boetie, wat stuk-stuk swaar vertel het oor sy vriend, erg bedroef raak. “So is dit toe so dat Liz my een aand bel. Die ou man het geval. Ons moet kom help.”

Hy was in groot pyn en met ‘n groot gesukkel het Boetie, Liz en Pikkie die Brigadier in sy ou Mercedes gelaai. “Jy stamp nié my kar nie!” waarsku die ou man vir Boetie vanuit die agtersitplek.

“Die ou man was ten volle by sy sinne, wou die heel tyd weet waar ons is en het tot vir my verduidelik hoe om tot by die hospitaal te ry.”

Kort na hy opgeneem is die aand, tussen ‘n geskarrel om ‘n aar te kry wat nie platgeval het nie, het die Brigadier vir Boetie nader geroep en gesê: “Hulle soek die short in my. Daar is iets fout met my.”

Oom Boetie ween.

In die vroeë oggendure, kort na hulle by die huis gestop het, het hulle die oproep kry. Die ou man is dood. Kort na sy laaste woorde aan Boetie.

Net so stilweg. Weg.

Oh, to be remembered

Said someone last night: “It’s nice to be remembered.”

This after a guy recognised me in the bistro I work most nights. To my estimation it had to be 7 or 8 years since we met. He remembered that I was a writer.

I think everyone wants to be remembered. I recall a poem from my years at school about someone who wrote his name on a jail cell wall – his way of being infinite. I can’t remember who wrote it anymore, but the whole idea was that the poet wrote the poem as his own way of being infinite. In a way, it worked. The idea of the poem has always been in the back of my head.

I guess as a journalist the hardest thing is that no one really remembers your name. Not in the sense that an author of a great book becomes a household name. Think Elliot, Bronte and Hemingway. When it comes to a news article, however, readers are only interested in the facts of the article. They don’t care about who it was that wrote the words or the blood and tears it took to put pen to paper. Most people knew who I was, yet couldn’t remember my name … only the name of the paper I worked.

I guess that’s why journalists are so irreplaceable.

It doesn’t take much to rewrite a press release or put together the facts.

My masters degree makes me too expensive and the experience I bring doesn’t mean much if you can appoint an intern at a quarter of the cost.

I used to be very very good at chasing the story, building relationships. Being first on the scene … But at what cost?

It broke me. It broke my heart to have to interview the people who had just lost someone to a crime committed in their home or in an accident. The job you have to do as a journalist is extremely important. You are the voice of your community. You are the one to warn families about all the bad that happens around them. The voice of reason. Of caution. The messenger.

I gave up that life to write about the things I wanted to write about. Another journalist once told me: “You’re like me. You have to write. The ink flows in your veins.”

Yet, if someone asks me what I do for a living it is difficult to say. I have seven bosses, including the one at the bistro where I am “Elbé the waiter”. (There is only one letter difference between writer and waiter for a reason I think … )

So I traded. Not up or down, but to something completely different.

And tonight it was just nice to be remembered. Even if he could probably never say what exactly it is that I wrote.

UPDATE: I had to call my Afrikaans teacher to find the poem I referred to. As it happens it is part of the matric curriculum! It’s called “Besoekersboek” (Visitor’s book) and written by Fanie Olivier. You can read it here.

My first time baking bread: soft and fluffy olive bun

Having never baked bread before, it seemed like a good idea to take on a simple recipe. The idea of baking bread is daunting, yet there is nothing more satisfying than the smell of fresh bread baking as it fills your home.

Growing up on a farm, my mother used to always bake bread, but I’ve never been a fan of home-made bread, which tends to be quite heavy and dense.

I read an article about, Psomi,  a simple Greek bread recipe using olive oil, flour, yeast, sugar and water. By adjusting the recipe slightly and adding some olives to the mix, the end product was a wonderfully soft loaf full of flavour.

Although it takes a few hours to make, this is mostly due to waiting for the bread to rise. The baking itself only takes about 45 minutes.

Ingredients:

  • 1 packet of active dry yeast
  • 1 teaspoon sugar
  • 3 cups of all purpose flour
  • 1 cup of warm water
  • 1 ½ teaspoons of salt (I will reduce this to a ½ when adding olives)
  • 30 ml of good quality olive oil and extra for oiling the loaf
  • ½ cup of quality olives (make sure they’re not too salty!)

Method

Mix the yeast with ¼ cup of flour, sugar and water and whisk. Leave the yeast mixture until it starts to foam. (For a more yeasty bread, you can leave the mixture for an hour or two.)

Sift the rest of the flour and salt. Add the olives and start adding it to the oil and yeast mixture until a dough starts forming. Knead the dough on a floured surface, adding flour if necessary to form a smooth dough. Knead for about 5 minutes and cover in olive oil, leaving it in a warm place to rest.

When the dough had doubled in size, about 2 hours, pat it down and knead again for about 2 minutes. Form the dough in a round shape and cover it in oil again. Spray a pan with non-stick cooking spray or oil and leave the loaf to rest until it doubles in size again.

When the dough has doubled in size again, about an hour, it’s ready to bake! Brush the loaf with water and bake in a preheated oven at 200 degrees Celsius for 30 minutes.  Take the loaf out and brush with water again. Put it back for another 15 minutes until the bread is golden brown. You’ll know when it’s ready if it makes a hollow sound when knocked.

The end result is a crusty, but beautifully soft and fluffy loaf, interspersed with olives.

Enjoy with a hearty soup or with olive oil and dukkah.

NOTE: I didn’t taste the olives I used in the recipe and the bread ended up being too salty. I would suggest tasting them beforehand to stop this from happening!

Cats and dogs and their owners

I have a black cat. Her name is Thandi, which means beloved in Xhosa. I had her for three years before she joined my parents on the farm as she was too unruly to live in town.

They say that cats and dogs take on their owners identity. Just look at the pictures of dog owners and how much they look like they owners! In the same way, my dad has always owned a Labrador.  The latest one, Cindy, is lovable and sweet and drives around everywhere with my dad on his quad bike, together with our little dachshund Sam.

With cats, they supposedly take on personality traits. My sister’s cat, Tiertjie, a massive Cancun and something mixture, is a beautiful grey ball of fur, but cuddly at all. In the same way my sister will give you all the love in the world, but not in a touchy-feely kind of way.

Thandi, on the other hand, is a full on bitch.

I’m not sure what that says about me, but she has this habit of loving you to bits. But will then turn around and grab you with her nails, usually drawing blood! She is extremely playful though and loves playing hide and seek, but if you were to put a clothes horse out to hang your clothes, you’re not allowed within 2 metres of the thing or she will completely lose her cool.

If it were true that cats and their owners have the same personality, I am a little worried about what that says about me? I am playful, but only up to a point … and then I become a full-on bitch?

Making new friends as a freelancer

I think the hardest part of starting as a freelancer was all the time I suddenly had to spend with myself. I actually think that I’m rather good company and always up for a laugh, but that becomes a bit difficult if you only have a cat for company most of the day.

I then suddenly become anxious to meet new and exciting people, something that has never been an issue for me, but now I have to find creative ways to do so.

Hanging out with a visiting friend, I actually realised that I tend to know a lot of people. Yet, when its time to light the fire for a braai, I don’t really have that many people to call. The other night however, we decided to have a nice steak evening and invited a few friends over.

As it happened, all the guys were busy and we ended up being only five girls on the night. And what a wonderful evening it turned out to be!

We had beer on tap, thanks to my buurvrou, Die Biervrou, steak and salad and wonderful conversation. We laughed and drank beer and later wine while telling stories and supporting each other and mostly just having a good time.

Making friends in a new job is hard. When you don’t technically have a job its even harder, but enjoying the friends you have around you is a wonderful blessing!

How many guys do you know that could say they had a perfectly braaied steak and beer on tap at their last get together?

Let go of the guilt

One of the hardest things about working for yourself is the guilt of not always having something to do, especially if you have just reached a deadline and don’t have a shift at the local bistro. At least Tuesdays seem to be my most productive by far!

I read a wonderful article a while ago about the life of a freelancer, which made me feel a little better about a life of funemployment.

Each small thing or goal met means a great deal. Setting up my web domain and email and getting it to show on my phone (after a rather embarrassing meeting due to the lack of email). Having a shower and getting dressed, even though you don’t have anywhere to be. I mean, you just never know when a friend will call and invite you out for some Valentine’s Day bubbly. (Wink, wink, nudge, nudge.)

On my list today:

  • Meet deadline on article
  • Set up email on phone
  • Make bed
  • Install SEO tool
  • Fix web page SEO Fix some of the page’s SEO
  • Fix Facebook page
  • Shower
  • Wear a dress
  • Write a blog
  • Share a blog

A successful day I think!

Some days are busier than others. Some days I have so much admin, it feels like I won’t ever finish. Some days I get up and then head right back to bed with a book. And sometimes I get up really early and finish all (or most) of the things on my to-do list so I can spend the time I do have as a freelancer in a productive way. (Read: wine-tasting.)

I am still not rich or famous, but each step is taking me somewhere I want to be. And for the moment … I am happy! Even though I have no Valentine’s Day plans or any real prospects, at least I am living a happy and healthy life.

(UPDATE: Found a friend! Bubbly will be drunk! It is Valentine’s Day after all …)

 

Adulting is hard

It’s 10 am on a Tuesday morning. I have checked all the job sites and sent my CV out once. I have gone through my Facebook feed and looked at everyone’s travel, baby and wedding pics. Now I am planning a vegetable garden, which I might get to sometime this year.

Why? This is what you do when you’re a freelance writer (read, unemployed). I have just started out. In fact, this is the first blog I have written in years that isn’t work related. I have convinced myself that I have writer’s block and that all my creativity is gone. Or maybe it was.

Now, I am living in my sister’s lounge, with a linen cupboard for my clothes and a blow-up mattress for a bed. I have started as a waiter at local bistro to make ends meet and most days I spend in my PJ’s.

Yet, I am happier than I have been in years. I have time to plan my new blog and web page. I can help out friends and family who work normal office hours by running errands during the daytime and I get to plant a vegetable garden on days I don’t have a deadline or a shift at the restaurant.

Starting out on my own was never a conscious choice. After a few badly planned opportunities I ended up here. I am lucky enough to have a family that acts as a safety net and gives me the opportunity to spread my wings and at least try this thing out.

Maybe I’ll make it, maybe I won’t. I have never had spades of self control or self discipline. But what better time is there to learn?

So this is the beginning of a new era – writing for the love of writing and sharing my struggles about being an adult. At least I can’t really reach a lower point than this!

UPDATE: I planted a herb garden!

Boy en Perdekar en die appel

As kinders van ’n klein Karoo-dorpie is ons baie bevoorreg is baie opsigte, maar dis steeds belangrik om te onthou dat daar baie swaarkry is in sulke afgeleë areas. Die ongelooflike landskappe van die Karoo is ’n beeldskone plek om groot te word, maar vir baie mense in dié gemeenskap gaan dinge maar broekskeur.

Die dorpie en plase is ver verwyder van enigiets af en winkels, dokters, tandartse en selfs net Binnelandse Sake se kantoor is ’n hele daguitstappie “dorp” toe. Dan moet daar nog ’n taxi geboek word vir die dag ook.

Op ons plaas het ons werkers wat al so lank as wat ek kan onthou daar woon. Een van hulle se naam is Boy. Sy regte naam is Hendrik, maar niemand ken hom só nie. Boy het nogal ’n interessante storie, meestal omdat hy en sy broer dieselfde naam het. Destyds kon sy ma nie onthou wie is wanneer gebore nie, so hulle het toe sommer altwee dieselfde naam én geboortedatum gekry.

Natuurlik het Binnelandse Sake dít glad nie verstaan nie en so is die twee se identiteitsnommers ’n bietjie van ’n deurmekaarspul en hulle soms sommer as dieselfde persoon gesien.

So het dit gebeur dat Boy, ná sy vrou se afsterwe, besluit het om weer te trou. Om een of ander rede het Binnelandse Sake egter die kat aan die gat beetgekry en volgens hulle was Boy klaar getroud met sy broer se vrou, Elsie. Alhoewel Boy en sy nuwe vrou wel “kerk getroud” was, kon die huwelik nooit geregistreer word by Binnelandse Sake nie.

Dit het egter nie vir Boy veel gepla nie, want sy nuwe vrou was ’n moeilike antie en sy het kort daarna besluit sy verkies die dorpslewe bó die van die plaas en sy is vort. Intussen is daar met veel moeite aansoek gedoen vir nuwe ’n identiteitsdokument en aangesien die huwelik nooit geregistreer kon word nie, is Boy nou weer ’n vry man!

’n Ander kwessie wat natuurlik opduik as jy só afgesonder is, is gesondheidskwessies. Die kliniek is 9 km ver en die naaste tandarts ’n hele 60 km van die plaas af. Sodoende is meeste van ons werknemers teen hul middeljare reeds tandloos.

Boy het darem nog ’n oogtand of twee gehad, maar een van ons ander werkers, Willem of Perdekar soos hy by die ander bekend was, was heel tandloos. Dis natuurlik een ding om sop te wil eet, maar dis ’n helemale ander storie as jy ’n appel wil kou.

Dus, elke keer as Perdekar ’n appel wou eet, het hy dit eers vir Boy met sy een oogtand aangegee en mooi gevra: “Start hom net gou daar vir my?”

‘n Elegie vir ‘n ouma

Vir my mammie, wat dié Moedersdag sonder haar eie mammie moes spandeer.
IMG_2991

My Oupa Hannes en Ouma Bettie het gewoon in die Transvaal, baie baie ver verwyder van die Karoo waar ons grootgeword het. Ek onthou hoe my ma-hulle ons douvoordag stuk-stuk agter in die kombi gelaai het as ons sou gaan kuier.

Dan het ons kassette van Boney M en Abba geluister.

Ek onthou stop vir toebroodjies langs die pad en dan uiteindelik die hek en die netjiese tuin as ons by Ouma-hulle se huis in Welverdiend stop.

Welverdiend, vir die wat nie weet nie, is ‘n klein spoorwegdorpie na aan Carletonville net duskant Potchefstroom. Daar was baie min om te sien en doen, maar ons het altyd iets gekry om onsself mee besig te hou. Sondae het ons na die kerk, net drie huise af in die straat, gestap vir die oggenddiens.

Dis ook hiér waar ons hulle 50ste trou-herdenking gevier het. Die hele uitgebreide familie bymekaar.

Ouma Bettie het dié week besluit dis nou hoog tyd dat sy weer by Oupa Hannes aansluit. En al wat nou oorbly is ons herinneringe soos pêrels aan ‘n koord.

Ek onthou die reuk van die vrugtebome en die komposhoop in die hoek. Ek onthou hoe ons só vuil was van die rooigrond dat dit my ma ure gevat het om ons al vier se klere uit te was.

Ek onthou rummikub om die etenstafel en Sunrise-toffies as ons soet was.

Ek onthou die massiewe ou draadloos wat altyd op RSG ingestel was.

Ek onthou hoe die pienk leerbanke aan jou vasgeklou het op ‘n warm dag.

Ek onthou hoe Oupa Hannes gesit het en ‘n hele sak okkerneute uitgedop het, stadig en op sy eie tyd, buite op die ou bankie op die stoep.

Ek onthou hoe ek altyd honger aangesit het by die tafel en dan het my ouma altyd ‘n servet nader geskuif het, nog vóór ek kon mors.

Ek onthou anysbeskuit en gemmerkoekies – so hard dat jy in tee moes doop anders het jy ‘n tand gebreek!

Ek onthou blokkiesraaisels invul om die kombuistafel.

En ek onthou in my universiteitsdae hoe Ouma altyd as ek kom kuier het ‘n geldjie in my hand gedruk het en gesê het: “Vir groente! Sodat jy gesond kan eet as jy nie by ons kuier nie!”

En ek onthou die dag toe my neef Divan oorlede is. My ouma het gesit en my hand vasgehou. Op ‘n stadium het die trane begin oorloop. “My blaas is té vol!” het sy gesê toe sy haar trane met ‘n snesie wegvee. “Dis seker maar deel van oudword. Dit loop sommer oor!”

IMG_2993

Rus in vrede, Ouma Bettie. Die reuk van anys en gemmer, rooigrond en Rummikub sal ons altyd na jou laat verlang!