Tips from a waiter

Want to make sure your waiter never spits in your food? Follow these tips!

Working as a waiter for the last two years have taught me a lot of patience. We have the best and nicest guests, but every server has a few pet peeves that we all struggle with. As such my fellow servers and I have come up with a list of annoying things people do.

  • Don’t seat yourself.
  • Do not seat yourself and expect us to know that you magically appeared from thin air. And then sarcastically ask to see a menu.
  • Don’t seat yourself at the only dirty table in the shop (just as the previous guests are leaving).
  • Don’t seat yourself at a dirty table and then complain about it being dirty and then insist on seeing a menu while your waiter is cleaning up.
  • Do NOT move the tables and chairs around. Our shop is set up a certain way to ensure that we can reach all the tables and everyone has some space.
  • On that note: Do not be a chauvinistic asshole and push your seat so far back that you block any passage around your table.
  • Do NOT stand in the thoroughfare to have an hour-long conversation with your long-lost friend. There are other customers in the restaurant that can’t be served if their waiter can’t reach them.
  • Bikers: I now your helmet is probably worth more than this shop. But it isn’t going to order food and thus cannot have a table all to itself. This goes for all sport and leisure gear, guys. Ladies, your handbags also falls in this category.
  • If you are dining alone, please try not to take a seat at a table for four.
  • If you have a reservation arrive, on time, or call to cancel. Don’t bring extra guests along and expect us to somehow fit another person after carefully planning the bookings and seats.
  • Read the menu! Don’t complain about the ingredients of a dish if it was clearly stated in black and white.
  • Dear customers, we only have two hands. We didn’t forget your order, but can only manage so many plates at one time.
  • In the same vein, if someone at your table orders water, you can too. Don’t make us walk up and down five times just to fetch five glasses of water.
  • Don’t touch your waiter. Ever.
  • This goes especially for grabbing your waiter by the arm while they are speaking to another guest. It’s rude to both the waiter and the customers they are serving.
  • Good food takes time. Waiting half an hour for a dish in a busy restaurant is not a long time. If you want fast food, head over to McDonald’s.
  • Tip your waiter. Even if your food took half an hour. Even if the table next to you got their food first, although they arrived 30 seconds after you. This is South Africa. We work for minimum wage and really need the tips.
  • Do not tip your waiter R3 on a R800 tab. Then just don’t tip. R3 isn’t going to pay my rent and to be honest, its an insult. Just keep it. The only people who ever tip R3 are those that complain the most anyway. Whatever, ma’am, I won’t lose sleep over the fact that you were upset over the bread crumb on your table, the temperature of your coffee or that we don’t serve pizza for your snotty child. I work hard to earn a living and don’t need to be insulted by someone disgruntled by the world as a whole.

Thank you to the magnificent people that look after us, tip well and make us smile. You are the reason we haven’t killed anyone with a kitchen knife… yet.

‘n Elegie vir ‘n ouma

Vir my mammie, wat dié Moedersdag sonder haar eie mammie moes spandeer.
IMG_2991

My Oupa Hannes en Ouma Bettie het gewoon in die Transvaal, baie baie ver verwyder van die Karoo waar ons grootgeword het. Ek onthou hoe my ma-hulle ons douvoordag stuk-stuk agter in die kombi gelaai het as ons sou gaan kuier.

Dan het ons kassette van Boney M en Abba geluister.

Ek onthou stop vir toebroodjies langs die pad en dan uiteindelik die hek en die netjiese tuin as ons by Ouma-hulle se huis in Welverdiend stop.

Welverdiend, vir die wat nie weet nie, is ‘n klein spoorwegdorpie na aan Carletonville net duskant Potchefstroom. Daar was baie min om te sien en doen, maar ons het altyd iets gekry om onsself mee besig te hou. Sondae het ons na die kerk, net drie huise af in die straat, gestap vir die oggenddiens.

Dis ook hiér waar ons hulle 50ste trou-herdenking gevier het. Die hele uitgebreide familie bymekaar.

Ouma Bettie het dié week besluit dis nou hoog tyd dat sy weer by Oupa Hannes aansluit. En al wat nou oorbly is ons herinneringe soos pêrels aan ‘n koord.

Ek onthou die reuk van die vrugtebome en die komposhoop in die hoek. Ek onthou hoe ons só vuil was van die rooigrond dat dit my ma ure gevat het om ons al vier se klere uit te was.

Ek onthou rummikub om die etenstafel en Sunrise-toffies as ons soet was.

Ek onthou die massiewe ou draadloos wat altyd op RSG ingestel was.

Ek onthou hoe die pienk leerbanke aan jou vasgeklou het op ‘n warm dag.

Ek onthou hoe Oupa Hannes gesit het en ‘n hele sak okkerneute uitgedop het, stadig en op sy eie tyd, buite op die ou bankie op die stoep.

Ek onthou hoe ek altyd honger aangesit het by die tafel en dan het my ouma altyd ‘n servet nader geskuif het, nog vóór ek kon mors.

Ek onthou anysbeskuit en gemmerkoekies – so hard dat jy in tee moes doop anders het jy ‘n tand gebreek!

Ek onthou blokkiesraaisels invul om die kombuistafel.

En ek onthou in my universiteitsdae hoe Ouma altyd as ek kom kuier het ‘n geldjie in my hand gedruk het en gesê het: “Vir groente! Sodat jy gesond kan eet as jy nie by ons kuier nie!”

En ek onthou die dag toe my neef Divan oorlede is. My ouma het gesit en my hand vasgehou. Op ‘n stadium het die trane begin oorloop. “My blaas is té vol!” het sy gesê toe sy haar trane met ‘n snesie wegvee. “Dis seker maar deel van oudword. Dit loop sommer oor!”

IMG_2993

Rus in vrede, Ouma Bettie. Die reuk van anys en gemmer, rooigrond en Rummikub sal ons altyd na jou laat verlang!

Dankbaarheid

Alhoewel ek vas glo dat joernaliste ‘n baie belangrike rol speel in die samelewing, was dit ook die ding wat my byna, byna gebreek het. Ek glo ek was gebou om te vertel, te skryf, ander te inspireer met stories oor mense en oor die goeie dinge. Maar ongelukkig is meeste van die stories wat koerante wil plaas (en mense wil lees) nie juis oor die mooi dinge in die lewe nie.

Na jare was ek so afgestomp dat ek op ‘n ongelukstoneel kon afkom en sonder gevoel foto’s neem en verslag doen oor die stukkende lywe wat oor die pad gestrooi is, sonder ‘n tweede gedagte aan dié mense se lewens, ma’s en pa’s en kinders wat hulle agterlaat nie. Dit klink dalk grusaam, maar dit was die enigste manier wat ek kon oorleef in so ‘n moeilike omgewing. Mens kan net soveel moord, doodslag en verwoesting sien voor jou trane opdroog.

Dit het lank gevat vir my om weer te kon huil. Maar deesdae huil ek vir alles wat mooi is. ‘n Mooi storie en ‘n gelukkige einde.

Hier is een van die stories wat my geïnspireer het.

Ek het ‘n kollega, Lu, wat net een been het. As jy na haar Facebook-profiel gaan kyk, sal jy dit egter nooit raai nie. Sy is beeldskoon, fotogenies en so vol liefde en geluk dat jy nie sal glo dat sy op ‘n stadium deur die ergste van die lewe was nie. As jy haar sien in die kantoor is sy altyd vol lag en, behalwe vir ‘n effense sukkel-loop, sou jy ook nie besef het waar sy deur is nie.

Jy sy nou nie kon weet dat sy ‘n keuse gehad het nie: haar been … of haar baba.

Lu het uitgevind sy het beenkanker toe sy maar 23 jaar oud is. Dis egter nie die begin of die einde van dié storie nie. Op daardie stadium was sy ook 3 maande swanger.

Sover ek onthou, het sy, pas na sy uitgevind het sy is swanger, een dag uit ‘n trein tot op die platform gespring en haar been geswik. Dit het egter al erger begin word, tot sy ‘n dokter moes gaan sien.

In 2014 het die kanker so vinnig versprei dat die dokters vir haar ‘n keuse gegee het: óf sy gaan dadelik vir behandeling en verloor haar baba. Óf sy verloor haar been.

Die kanker het egter sy gang te vinnig geloop. Op dié stadium was sy egter nog net 7 maande ver in haar swangerskap. Die babatjie sou dit nie maak as sy deur die operasie en gifstowwe moes gaan nie.

Hulle moes noodgedwonge haar dogtertjie twee maande te vroeg die lewe inbring, en sy was skaars gebore toe Lu se been afgesit is. Die maande wat daarop gevolg het was gevul met ‘n lang verblyf in die hospitaal, chemoterapie en ‘n lang pad voor sy kon huis toe gaan. 

Haar ma moes oorneem as ‘n kangaroe-ma om die babatjie wat 2 maande te vroeg gebore is aan die lewe te hou. 

“Ek het nog nooit gehuil oor my been nie,” vertel Lu, wat toe ek haar ontmoet het nog in ‘n rolstoel gery het. 

Sy het sukkel-sukkel leer loop met die kunsbeen, elke dag kuis aangetrek sodat sy so natuurlik as moontlik kon lyk. Kort daarna het sy egter van die omhulsel ontslae geraak sodat sy makliker kon loop. Vandag sien jy haar skaars in haar rolstoel.

Jy sal haar wel op haar beste klere sien. Opgetooi vir die dag. Gelukkig en optimisties oor wat die lewe nog na haar kant toe gaan gooi.

Ek hoop dat ek iemand soos Lu aan my sy sal hê op die donkerste van dae.

Hulle het dit deurleef, dit oorleef, sy en haar beeldskone kleinding.

Hoe kan ‘n mens dan nié met blydskap in jou hart leef nie?

 

* Romeine 15:13
Mag God, die bron van hoop, julle deur julle geloof met alle vreugde en vrede vervul, sodat julle hoop al hoe sterker kan word deur die krag van die Heilige Gees!

My Antie Kraai

EK lees gisteroggend Valiant Swart se rubriek oor huishulpe.

Hy vertel hoe so iemand deel kan word van jou gesin en die lief en leed kan deel. Toe ek baie klein was, het ek só ’n oppasser gehad. Haar naam was Antie Kraai.

Eintlik was dit Angeline­ Kraai, maar daai lange naam was een te veel vir my kindertong om reg te kry en sy was sommer net my “Antie Kraai”. Haar mense het haar egter al die jare Antie Evelyn genoem en dis ook met dié naam wat sy ’n celebrity geraak het.

Vir die eerste paar jaar van my lewe moes die liewe Antie baie rond hardloop om seker te maak ek en my ouer sussie bly uit die modder en die moeilikheid, terwyl ons nie ons kleiner boetie uitbuit nie.

Sy het gesorg dat ons tande geborsel en hare gekam is. Sy het ons beddens opgemaak en kaste reggepak. Sy het my verskriklik bederf. Sy het altyd gelag as sy vertel hoe ek “my pê” wou hê. My ousus was voor my uit die doeke en ek wou ook soos sy grootmeisie-onderklere dra. Dis steeds een van die dinge wat sy oorvertel wanneer sy my sien.

Haar man, Flip Oliphant, was my pa se voorman, en hy het later begin om vir die munisipaliteit te werk en hulle is van die plaas af weg.

Maar my Antie Kraai was ’n goeie sakevrou, en aangesien Nieu-Bethesda (waar hulle nog steeds woon) die meeste van sy inkomste uit toerisme genereer, het sy die geleentheid aangegryp en ’n restaurant begin.

Vandag is sy bekend vir haar drie-gangmaaltye – tradisioneel met ’n township-invloed. Bobotie, roosterbrood en moerkoffie uit die boonste rakke. Die heerlikste kos bedien in haar eenvoudige huisie in Pienaarsig wat oor die sokkerveld uitkyk. Sy sal ook tydens die maaltyd met jou gesels en heelwat te vertel hê oor haar eie lewe, haar kinders en die gemeenskap.

Menige joernalis het al haar drumpel deurgeloop en seker gemaak haar bekendheid groei.

Ek maak deesdae my eie bed op en pak self my kaste reg, want Antie Kraai het haarself van ’n geliefde huishulp opgewerk na ’n bobaas-kok en vandag is sy famous.

Dankbaarheid op Vrydae

So een Vrydag in ‘n maand gee ons kantoor vir die arm mense kos.

Dis nogal iets om te sien. Die ry van so om en by 90 mense staan skaam-skaam nader. Kleurlinge, wit en swart, almal staan tou by die kiosk waar ons die groente-mengsel saam met gister se brood op ‘n bord vir hulle uitsit.

Vroue kry eerste, dan die mans, en dan kan jy nader staan vir seconds. Soortvan soos in die jare wat ek op kosskool was. (Ek was wel vir al 12 my skooljare in die ‘Hok’!) Die hongerte dwing die mense om hul eer te vergeet en met gebakte hande nader te staan vir ‘n klein ietsie om aan te kou.

On smaak beurte om die pot gelaai met groente huis toe te vat en dit dan op te kook tot in ‘n stew. Almal voel half sleg om dit net so voor te sit, so hulle gooi darem bietjie lekkerte by. Wie sal nou vir mense iets gee wat hulle self nie eet nie?

Ons daag dan op. Swartsakke vol verslane brood en twee potte vol gekookte groente.

Daar word eers geopen met gebed en dan skep ons hompe groente in polisterienbakkies wat die mense in die kantoor gaaf genoeg was om bymekaar te maak. (Ek vergeet altyd!)

Maar so doen ek my deel elke maand. Ek spandeer ‘n halfuur saam met die armste van die arm. Wat nie eers geld het vir ‘n broodjie nie. En jy word dankbaar.

Jy kan nie anders as om jou hart oop te gooi vir dié mensies nie. Hulle sê so mooi dankie vi r die klein beitjei wat hulle kry, veral as daar nog oor is vir ‘n tweede skeppie.

Dit bring ‘n mens weer terug grond toe. Een keer ‘n maand staan ek terug en waardeer ek wat ek het. Selfs al werk ek twee jobs om dit te kry. Ek het ‘n dak oor my kop, kos in my maag, en vriende en familie wat darem so nou en dan sal kan uithelp as dit sukkel.

Ek is geseënd.