Lentedag: ‘n Nuwe begin en die einde van irrasionele vrese

Ek het ’n irrasionele vrees vir enigiets wat eindig. Miskien is dit eintlik net rasioneel. Of my rasionaal in elk geval.

Ek kan nie die laaste episode van ‘n TV-reeks kyk tensy die volgende reeks reeds bekend gestel is nie. Die afwagting maak my dood. Dieselfde met boeke. As daar meer as een in ‘n reeks is moet ek almal hê, anders kan ek fisies nie die boek klaar lees nie. Die Hunger Games het vir my geëindig driekwart deur die tweede boek.

Ek is seer-seker die enigste persoon wat nog nie Game of Thrones klaar gekyk het nie, want ek het opgehou met die voorlaaste episode in die eerste reeks.

Netso kan ek ook nie konflik hanteer nie. Dit beteken dat ek eerder ‘n vriendskap of verhouding sal laat doodloop eerder as om die konflik en die einde daarvan te moet ervaar.

Dit fizzle maar net in stilte tot sy dood.

In my gedagtes gaan dit dalk nog aan, iewers, miskien in ‘n parallelle heelal.

Soos ek sê, irrasioneel.

Ongelukkig affekteer dit ook die manier wat ek werk. Niemand kan ‘n deadline uitstel en uitstel tot hy fisies nie meer kan as ek nie. Dit frustreer almal wat saam met my werk en ek besef dat hierdie verklaring moontlik daartoe gaan lei dat ek nooit weer werk kry nie. Of dalk gaan dit juis nou verander! Ek het immers die eerste tree gegee in die regte rigting! Mens moet immers jou foute aanvaar en erken wanneer jy ‘n probleem het, dan nie?

Vandag is lentedag! So ek het besluit om ‘n end te sit aan hierdie baie slegte lyn van denke.

Om mee te begin: Ek kan ook nie die laaste bietjie sjampoe uit ‘n bottel gebruik nie. Ek raak antsy die oomblik as dit te min raak en sal dan nuwes koop voor ek uithardloop. Die probleem is, dat na ‘n jaar lyk my badkamer so:

Dus het ek besluit om op te ruim, skoon te maak en uit te gooi. Uit die puin het ek ‘n HELE bottel sjampoe en opknapper kon red! As ek dit laas week geweet het kon ek dalk my geld beter aangewend het. (Die wintermaande is maar skraal.)

Ek voel egter uiters verlig. Ligter, beter, skoner met die wete dat ek vandag iets kon bereik.

Ongelukkig is dit deel van depressie. Jy stel uit en uit tot jy nie meer kan nie. Dit het ook natuurlik my werk (skryfwerk) beïnvloed aangesien ek nie ‘n pen kon optel nie. Dus is hierdie storie oor meer as net sjampoe. Dit gaan ook oor die feit dat ek dit kon neerpen, vir die eerste keer in maande.

Dalk kom my vrees uit meer as wat ek hier noem. Dalk was daar net te veel slegte eindes en dis makliker om net nie te weet HOE dit eindig nie. As daar ‘n ope einde is, beteken dit dalk daar is ‘n beter uitkomste as dit wat ek weet onvermydelik is. (Daar is heelwat stories hier, maar dis vir ‘n ander dag.)

So, aan almal wat ek laat gaan het oor die laaste paar jaar, weet net dis nie jy nie. Ek hoop daar is ‘n toekoms, of ten minste ‘n afsluiting, aan ons gesamentlike avontuur.

Om terug te kom na die sjampoe: Het enigiemand sulke bottels nodig vir ‘n projek of ‘n organisasie? Ek het hope!  

Let go of the guilt

One of the hardest things about working for yourself is the guilt of not always having something to do, especially if you have just reached a deadline and don’t have a shift at the local bistro. At least Tuesdays seem to be my most productive by far!

I read a wonderful article a while ago about the life of a freelancer, which made me feel a little better about a life of funemployment.

Each small thing or goal met means a great deal. Setting up my web domain and email and getting it to show on my phone (after a rather embarrassing meeting due to the lack of email). Having a shower and getting dressed, even though you don’t have anywhere to be. I mean, you just never know when a friend will call and invite you out for some Valentine’s Day bubbly. (Wink, wink, nudge, nudge.)

On my list today:

  • Meet deadline on article
  • Set up email on phone
  • Make bed
  • Install SEO tool
  • Fix web page SEO Fix some of the page’s SEO
  • Fix Facebook page
  • Shower
  • Wear a dress
  • Write a blog
  • Share a blog

A successful day I think!

Some days are busier than others. Some days I have so much admin, it feels like I won’t ever finish. Some days I get up and then head right back to bed with a book. And sometimes I get up really early and finish all (or most) of the things on my to-do list so I can spend the time I do have as a freelancer in a productive way. (Read: wine-tasting.)

I am still not rich or famous, but each step is taking me somewhere I want to be. And for the moment … I am happy! Even though I have no Valentine’s Day plans or any real prospects, at least I am living a happy and healthy life.

(UPDATE: Found a friend! Bubbly will be drunk! It is Valentine’s Day after all …)

 

Adulting is hard

It’s 10 am on a Tuesday morning. I have checked all the job sites and sent my CV out once. I have gone through my Facebook feed and looked at everyone’s travel, baby and wedding pics. Now I am planning a vegetable garden, which I might get to sometime this year.

Why? This is what you do when you’re a freelance writer (read, unemployed). I have just started out. In fact, this is the first blog I have written in years that isn’t work related. I have convinced myself that I have writer’s block and that all my creativity is gone. Or maybe it was.

Now, I am living in my sister’s lounge, with a linen cupboard for my clothes and a blow-up mattress for a bed. I have started as a waiter at local bistro to make ends meet and most days I spend in my PJ’s.

Yet, I am happier than I have been in years. I have time to plan my new blog and web page. I can help out friends and family who work normal office hours by running errands during the daytime and I get to plant a vegetable garden on days I don’t have a deadline or a shift at the restaurant.

Starting out on my own was never a conscious choice. After a few badly planned opportunities I ended up here. I am lucky enough to have a family that acts as a safety net and gives me the opportunity to spread my wings and at least try this thing out.

Maybe I’ll make it, maybe I won’t. I have never had spades of self control or self discipline. But what better time is there to learn?

So this is the beginning of a new era – writing for the love of writing and sharing my struggles about being an adult. At least I can’t really reach a lower point than this!

UPDATE: I planted a herb garden!