Posted on

My week as beeldhouer

So het ek die naweek wel nog ‘n stokperdjie aangekweek, of ten minste probeer. Hier is ‘n bietjie oor my week as beeldhouer.

IN die gees van die nuwejaar het ek oor die naweek nóg ’n projek aangepak.

Die idee is om elke week iets nuut te begin, en ná ek die eerste week probeer tuinmaak het (absolute chaos), het ek my hande aan klei geslaan en gekyk wat kom daaruit.

Een ding is verseker; ek het splinternuwe respek vir beelhouers. Beeldhouwerk is hard werk!

Dit hang seker af van die tipe klei wat jy gebruik, maar die sandklei (R7 per kilo) is nou een maal nie baie maklik om te gebruik nie.

Natuurlik moet jy eers opkom met iets om te maak en die beste waarmee my skamele kunssinnigheid kon opkom was ’n mannetjie met ’n slap hoed. (Moet eerder nie vra nie!)

So begin die bene, lyf, arms en kop vorm kry. Die enigste probleem is met dié tipe klei is dat jy seker moet maak al die dele is ordentlik aanmekaar vas. Jy moet elke deeltjie krap met ’n nat stokkie sodat dit aanmekaar plak en sodoende nie uitmekaar val as dit gebak word nie.

Die arms wou nie lekker vorm vat nie en die arme man het heel ongemaklik gelyk waar hy skeef-skeef staan.

Met lam bo-arms en hande het ek die laaste afwerking gedoen, tog te bly dat dit uiteindelik klaar is. My geduld was lánkal op.

Die eindproduk het gelyk soos ’n voëlverskrikker, met ’n flopperige hoed op sy kop.

Jack
Jack, die Voëlverskikker

Die arms was egter nog steeds ’n probleem, tot my goeie vriendin met die idee opkom om hom ’n vurk in die hand te sit.

Jack (soos hy toe gedoop is) het ’n vurk gekry, en met die hulp van vriendin (’n brons patineur), is Jack se vurk vinnig verander van vlekvrye staal na ’n roeskleurige brons. (Dankie, Janapatina!) Ek het wel my vingers verbrand aan die ongelooflike warm vurk aangesien ek nie besef het hy was al onder die vlamme nie!

En net so het Jack sy ontstaan gehad. Hy moet nou maar wag staan en die goggas en plantetende hasies uit my armsalige tuin hou.

Dalk is dit net wat my tuin nodig gehad het.

Update: Jack het gesneuwel. My vriendin se Sofie het haar bak op Jack laat val. Koploos en armloos. Arme Jack. RIP.

Posted on

Tuinmaak is nie vir sissies nie!

So kom ek nou die dag sak-en-pak terug Stellenbosch toe ná ’n té kort vakansie ind ie Oos-Kaap, motor gelaai tot heel bo teen die dak.

Tussen al die klere en eetgoed wat ma saamgestuur het om die jaar mee te begin, is daar ook ’n kartondoos vol plante, al die pad van George af waar my tante haar eie garden service run.

Dié plante moes die toer terug huis toe, en eers weer ’n week later Stellenbosch toe saam my aandurf, maar aangesien dit ’n verskeidenhied vetplante is, het hulle nogal goed gehou.

Sien, dis nou een van my nuwejaarsresolusies, om meer stokperdjies te begin. Die eerste is natuurlik om my hand in die sand te slaan en te begin plant.
Dit was egter glad nie so maklik soos ek gedink het nie.

Nie eers die feit dat dit vetplante is, kon keer dat die arme nuwe plantjies in die Stellenbosse hitte verlep nie. Of dalk wou hulle juis minder water gehad het en dis dié dat daar hulle so lamlendig begin hang het na die eerste dag in die grond.

Sien, my tuin is nou nie die maklikste om aan die gang te hou nie. Die spruiers wat ons tuinman elke dan en wan groot ooopdraai, raak nie al die hoekies nie en dus is die een kant van die huis ’n tropiese, groen woud, en aan die anderkant ’n woestynagtige landskap waar die gras nie eers wil groei nie.

Tuinmaak is nou maar eenmaal nie vir sissies nie. As my plante teen die einde van volgende week staan, plant ek tamaties (wat volgens die interweb soos onkruid groei in enige klimaat), maar as hulle vrek gaan ek ’n paar klippe aanskaf en die dor dele maar so goed moontlik probeer verberg.

Ek vermoed ek het nie juis groen vingers nie…