Ek is eintlik maar ‘n gewone plaasmeisie. Ek het di tnou die dag weer besef. Ek hou van die gewone dinge in die lewe: bier, vriende, pop-musiek en groot bakkies.
So vind ek myself nou die dag helemal buite my gewone boer-seun-rugbyspeler-met-‘n-bakkie liga, die gewone man waarvoor ek val.
Die man, lyk dalk soos ‘n rugbyspeler, maar hy ry met ‘n slinkse gladde luiperd-rige motor (wat ek natuurlik eers na die tyd uitgevind het) en sy kamer is so groot soos my hele huis (het ek ook na die tyd uitgevind).
Hy was great. Hom by ‘n werksfunksie ontmoet, en tussen al die mammas en skreeuende kinders het ek gedink sy hoog-swanger vrou is seker ook daar rond. Hoekom anders sal ‘n man bydra tot ‘n fonds wat arm kinders help?
Toe nou nie. Hy het net genoeg geld om dit te doen. Nogal cool het ek gedink.
Maar toe ek in die groot kamer op die king-sized bed sit en kyk wat om my aangaan het ek ‘n escape route begin soek. Ek was heeltemal geïntimideer.
Nie omdat ek voel ek is nie ‘n ryk man werd nie, maar meestal omdat ek dit nie regtig wil hê nie. As jou kamer so groot is dat selfs ‘n king-sized bed klein lyk, is dit vir my net onnodig.
Gee my dan eerder ‘n plaashuisie met ‘n eenvoudige tuin wat nie elke dag ‘n landscape artist nodig het nie. Gee my ‘n groot bakkie en die wete dat ek nooit gaan voel asof ek in iemand se paleis oortree nie.