Posted on

Oom Piet se hande

EK is ’n groot aanhanger van klein kroeë.

Daardie plek waar jy instap en jy ken almal langs die kroegtoonbank, van die ou omie wat van 10:00 af in die hoek sit en die lewe bepeins oor ’n glas wyn, tot die jong wulpse groep meisies wat flirt vir ’n drankie en die ou toppies wat toeka se stories sit en vertel.

My gunstelinge is die Ba­thurst­­ Arms in Bathurst in die Oos-Kaap, Skebanga’s in Noordhoek (blykbaar maak hulle die beste pizza in die land), Die Waenhuis in Nieu- Bethesda (waar ek altyd gedurende vakansies gewerk het) en hier in Stellenbosch het ek natuurlik ook ’n bekende watergat. Oe, en Mar Azul in Astonbaai is ook nie te vergeet nie!

Mar Azul op Astonbaai se strand.

Tydens my verblyf in Jeffreysbaai het ek ’n klein plekkie in ’n steeg aan die onderkant van Da Gamastraat leer ken met die naam van Hurdy Gurdy’s (vertaal as draai-orreltjie).

Piet Vermaak, die eienaar en barman, was ook ’n musikant en Vrydae kon jy daar na sy musiekgroep luister.

Daar was ook ’n paar locals wat altyd daar rondgehang het. Kobus werk onder die Khoisan en het allerhande stories oor dié kultuurgroep gehad om te vertel.
Hy was daar met Saartjie Baartman se her-begrafnis en baklei steeds hand en tand teen die ontwikkelaars wat die Khoi se geskiedkundige areas onder strandhuise wil toebou.

Die kaptein maak ook altyd ’n draai wanneer hy aan wal kom, en dan hoor ons van al die drama op see.

Oom Piet het self baie stories om te vertel, van sy werk in die regering en sy jare as barman.

Dit het egter nou alles verander. Ek verneem nou die dag dat Hurdy Gurdy’s verkoop is. Die plek se naam is nou Cheers @ J’Bay.

Piet is bedlêend. Hy wil niemand meer sien nie. Sy jare as rocker het hul tol begin eis en sy lyf is moeg.

Die ergste is dat hy gangreen in albei sy hande opgedoen het. Hulle sal dalk nou afgesit moet word. Daar word nog gewag op ’n tweede opinie.

Swaar is my hart as ek wonder hoe ’n musikant maak sonder sy hande.

Posted on

Daai suinige Duitsers

Ek werk myself deesdae in my peetjie in om bietjie ekstra geld te verdien. Dis niks nuut nie, ek doen dit nou al vir die laaste vyf maande, maar ek dink die lang ure raak nou vir my te veel.

Gewoonlik sit ek net een aand ‘n week in by die bar waar ek werk. Dis lekker werk en die geld is gewoonlik genoeg om darem die volgende aand mee te kuier, so ek is heel happy. Laas week het ek egter drie shifts ingesit en dis waar die f-op gekom het.

Ek het Woensdagaand gewerk. Lekker geld gemaak, maar het eers 03:45 die deur agter ons toegetrek en toe is ek vodde. 08:30 was ek egter by die kantoor en reg vir die dag. Later daardie dag het ek verneem ek moet voormalige president FW gaan aanhoor daardie aand. My moeë lyf het ek vol koffie gepomp en die vergadering deurgesit.

Die volgende dag, Vrydag, was ek weer op kantoor, 16:00 deur die traffic huis toe en reggemaak vir my ander jop. Kort na 18:00 in die bar ingestap. 04:00 daar weg om verder te gaan kuier in die enigste plek wat nog oop was… ai…

Volgende oggend weer op my diens vir my day job en 11:00 gaan foto’s neem by ‘n konferensie. 16:00 weer begin werk in die bar.

Nou die harde ure is nie eintlik wat my pla nie. Die geldjies wat ek Woensdag gemaak het, het ‘n lekker shopping spree beteken, maar ek was Saterdagaand van vroeg tot laat op diens – en dit vir ‘n Duitse partytjie!

Nou ek is nou nie rassisties, klassisties of kulturalisties nie (okay, nee ek jok, ek is klassisties), maar die vader alleen weet, daar blerrie Duitsers is suinig.

So het ons ‘n moerse special aan. Baie brannewyn vir baie goedkoop. Ek hardloop die hele aand agter klomp Duitsers uit die Suid-Wes (nie eers van Duitsland nie) wat net wil hê, hê, hê!!!

Teen die einde van die aand is ek uit stock uit. Niks meer brandewyn, vodka of cane nie. Die Tafel Lager is op en die Windhoek ook amper, maar die party gaan aan. Die dronk Duitsers hang oor my bar smeek vir nog drank. Ek ignoreer hulle maar later.

Nadat ek stock getel en afgekas het, tel ek my paar munte wat ek vir tips gekry het. Nou gewoonlik doen jy nogal oraait in daai bar. Veral met ‘n besige aand soos Saterdag, so ek was sommer lus en quit toe ek klaar getel het.

R110.

Ek hou offisieel nie meer van Duitsers nie.

Posted on

Now, John at the bar is a friend of mine…

In een van my favourite pubs, in een van my favourite klein dorpies is daar ‘n barman.

John werk al vir baie jare in die hotel-bedryf en ná ‘n onderonsie met sy baas het hy toe getrek na die kleine dorpie met die groot dors. Met sy ondervinding was dit maklik om werk in die local pub los te slaan, en dis waar ek hom gekry het, agt jaar nadat hy soontoe getrek het.

Ek het hom die eerste keer ontmoet toe ek hom moes gaan interview om ‘n profiel te skryf. Dis nou al bietjie lank terug so ek kan glad nie regtig onthou wat hy alles vertel het nie, maar hy was ‘n bekende digter in die area en dus was ‘n storie in orde.

Ek het drie-uur daardie middag in die klein pub ingeloop en nie weer voor die volgende oggend vieruur gewaai nie. Ek moes eers wag vir die band wat daardie aand moes speel. Die twee lang-haar manne wat daar opgedaag het, elk met ‘n kitaar in die hand, ‘n didgeridoo en ‘n drom en het ‘n lekker mengsel van jazz en Bob Dylan gespeel. Die res van die dorp se mense het stadig maar seker die pub gevul, tot daar later ‘n rookwolk binne die plek gehang het.

Nog dromme is uitgeruk en die skare het begin join. Een ou het ‘n fluit uitgehaal en saam begin speel. Almal was deel van dié band. Die kitare is uitgeruil en ander mense het tunes gespeel wat die band self nie kon nie.

Vieruur daardie oggend het ek my massiewe bar tab betaal en die 15km huis toe gery. Gelukkig het ek darem nie self bestuur nie.

Die volgende dag was ek terug. Gelukkig is daar ‘n backpackers bó die pub. En ek het nie regtig weer gewaai nie, nie voordat ek 200km verder langs die kus afgetrek het nie. Ek kon net weer een keer gaan kuier, kort voor ek nog 1000km verder langs die kus afbeweeg het.

Daar is baie mense van daardie dorpie wat ek goed onthou en so dan en wan regtig baie mis, maar die persoon wat ek seker die meeste mis is John, agter die bar. Hy was altyd vol stories van sy avonture en so nou en dan sou hy sy ou kitaar wat agter die bar gelê het vir ingeval iemand ‘n tune wou speel, self optel en die hartseer song wat hy vir sy partner (wat hom later gelos het vir ‘n vrou) geskryf het sing.

Ek is nou gelukkig genoeg om in ‘n area te bly waar daar elke aand ‘n ander band optree. Dis fantasties om soveel verskeidenheid van musiek te kan beleef.

Maar ek mis daardie klein dorpie en John, die barman, se sad tune op sy stok-ou kitaar.