EK lees nou die dag ’n rubriek oor hysbak-ry. Ek is self versigtig vir hysbakke, veral as gevolg van ’n storie uit my universiteitsjare.
As Puk-student was ek in my eerstejaar in ’n koshuis met sewe verdiepings ingedeel, met my kamer op Vloer Ses.
Die eerste drie weke van universiteit, tydens ontgroening, mag die Dore (soos eerstejaars daar genoem word) glad nie die trappe gebruik nie. Gelukkig het ek nie op Vloer Sewe gewoon nie!Dié koshuis het egter ’n lekker spookstorie aan hom.
Blykbaar, sowat 40 jaar gelede, was daar ’n meisie in dié koshuis met die naam Ester. Sy het op die vierde verdieping gewoon en was blykbaar baie akademies. Só akademies dat sy eendag, neus in ’n boek, na die hysbak geloop en die knoppie gedruk het.
Toe die deure oopmaak, het sy, sonder om te kyk, ingestap, en nie besef dat die karretjie self nie daar was nie. Sy het tragies na haar dood onder in die buik van die koshuis geval. Of so iets. Daar is baie variasies op die storie.
Ester is nog steeds daar. Sy loop laat saans in by die hysbak, uit op die vierde verdieping, en weer op en af. Wanneer jy by die deur inloop, maak dit so ’n piiieeep-geluid. Saans, wanneer die hysbak vanself so op-en-af gaan, kan jy dié geluid gehoor, maar niemand kom vanuit die hysbak nie te voorskyn nie. Wanneer iemand dit ervaar, groet hulle maar vir Ester en stap vinnig aan.
Soms het dit gebeur dat wanneer jy vrek haastig is en tot by die hysbak hardloop, die deure vanself oopswiesj, voordat jy nog die knoppie kon druk.
Ek glo nie eintlik in spoke nie, maar indien jy in die hysbak geklim het sonder om vir Ester te bedank vir die deure se oopmaak, was dit maande voordat dit weer gebeur. Serious!