Posted on

Moenie eers laat ek begin nie

ALMAL het dinge wat jou bloeddruk sommer die hoogte laat inskiet. Sommige dae is dit erger as ander.

Die simpel ou in die blink motor voor jou wat nie weet hoe om by ’n groen lig weg te trek nie, die man wat sukkel-sukkel oor die pad loop, drie meter voor die voetoorgang. Justin Bieber, daai simpel kassier wat drie dae vat om twee rand vyftig uit die kleinkas te haal as jy haastig is, Justin Bierber, ’n motor se alarm wat skree en niemand sit dit af nie, en moenie eers praat van die taxi wat voor jou injaag en dan vyf meter verder sommer net daar in die pad stop.

Hier is ’n paar dinge wat ek regtig nie kan verstaan nie:

Facebook status updates en foto’s: In die eerste plek; as jou foto-album die naam “mY aWêS0mE Tr0uDag mEt mY $exY PoKkEltjIE” is, is jy heeltemal te flippen jonk om te trou. Leer darem eers spel. En leestekens gebruik. Sulke skrif behoort nêrens toegelaat te word nie. Nie jou Facbook, of SMS’s, of op papier nie. Nou weet ons almal hoe blond jy is, selfs al sê jou foto’s anders. Jou vriende wil ook nie jou nuutste sonar sien of hoor wat jy in die badkamer of die slaapkamer gedoen het nie. Ons gee ook nie om of jou neus weer loop/jou blaasinfeksie weer opvlam/jou Pokkeltjie siek is nie.

Badkamerdeure: Dis die een ding wat my verstand te bowe gaan. Hoekom maak álle publieke badkamers se deure altyd binne-toe oop. Jy’s binne, jy was jou hande, maak dit droog, maar dan moet jy aan die bakterie-geïnfesteerde deur vat om buite te kom. Of wag vir die volgende uur sodat iemand dit vir jou kan oopmaak.

Kinders: Kyk, ons almal verstaan dat jong kinders nie altyd maklik is om te beheer nie, maar as jy weet jou kleinding is nie van die soetste ooit nie, is dit régtig nodig om hom saam te vat na die kerk/vergadering/winkel waar sy geneul dawerend deur die gebou gaan weerklink? As jy kliphard op jou selfoon in ’n winkel praat, is jy nét so irriterend. Veral as jy jou bloutand-dongle aan jou oor vashet. Jy lyk stupid.

Honde: Dieselfde geld vir honde wat mense nie kan beheer nie. My swart kleure en duur sykouse kan nie jou hond se modderige pote se aanslag en harige afwerpsels hanteer nie. Hou tog net die ding onder beheer.

Padverbruikers: Daai simpel… (Rubriek verkort – Red.)

Posted on

As jou verhouding grondpad raak

So sit ek nou die dag in my favourite bar en nonsense praat, pretty much soos elke dag. Die locals kom en gaan soos altyd, en ek knoop ‘n geselsie aan met ‘n ou wat ek lanklaas gesien het.

Hy vertel my van sy verhouding wat deesdae nie meer teerpad is soos aan die begin nie, en dat dit nou begin grondpad raak het. Vol slaggate!

Ek dog toe by myself, dis darem maar ‘n mooi manier om dit te stel. Aan die begin van elke verhouding loop dinge glad, soos ‘n nasionale pad tussen twee klein dorpies waar daar niks traffic is nie.

Maar dan raak dit moeiliker. Jy kom nader aan ‘n stad en die verkeer raak al hoe meer. ‘n Ongeluk maak dat die pad begin bottelnek en jy sit jou pad verder op ‘n slakkepas. Ek dink dis daai rut wat jy tref nadat jy vir ‘n rukkie in ‘n verhouding was.

Dinge het nou klaar gevorder tot waar dit kan en sukkel om vorentoe te gaan. Nuwe issues klim uit die kaste uit en stop dat ‘n verhouding verder gaan.

Nou gewoonlik kom jy darem deur die traffic en jy kry weer die gladde pad aan die ander kant van die stad. Dinge loop weer goed, en afhangend van jou en jou partner se verwagtinge bereik jy uiteindelik ‘n destinasie.

Maar dis ook nie altyd so nie. Partykeer moet jy eers afdraai op daardie nou plaaspaadjie. Die slaggate en dongas maak dit moeilik om enigsins verder te beweeg en dis dikwels ook waar meeste break-ups gebeur. Die vrot grondpad eis sy tol.

So ek wag maar nog steeds vir daardie man met ‘n moerse 4×4. Mense spot jou mos as jy die stad se paaie aandurf met jou grote bakkie, maar ek dink dis nodig in ‘n verhouding. Die bakkie is nie sodat jy enige plek kan park as jy in die stad ry nie, maar vir daai keer wat jy die grondpad slaan.

Ek soek daardie man op wie ek kan staatmaak. Wat deur die dongas en óm die rotes en deur slote en gate kan ry, totdat ons weer eendag teerpad kry.

Maar soos hulle sê: Life’s a journey, might as well enjoy the ride. Al is dit net vir ‘n kort rukkie.

Posted on

As ‘n plaasjapie die stad se paaie aandurf

So sien ek nou die dag ‘n kar met die woorde “If my driving offends you please phone…” en ek dag toe by myself…

Ek is een van daai mense wat baie maklik offended raak deur ander mense se driving. Die probleem begin eintlik met die dat ek leer bestuur het op ‘n plaas in die Karoo. Dáár kan jy sommer aan die regterkant van die pad ry as jy so voel, en net so nou en dan check of daar nie ‘n boer met ‘n groter bakkie besig is om verby te jaag nie.

Dit beteken dat die stad se verkeer die lewe vir jou baie moeilik maak. Jy het nie geduld vir die idioot wat 2km/h ry nie, en raak sommer beduiweld wanneer iemand dit durf waag om verby jou te jaag asof dit húlle pad is.

En dan het jy nie eintlik ‘n idee hóé de joos om eintlik in die stad te ry nie. Daar is te veel bane, karre, padwerke en teer wat ek net eintlik glad nie verstaan nie. Ná ‘n rukkie kom dinge darem bietjie reg, maar eintlik is jy nog steeds daardie plaasjapie wat doodbang is om die blink-stroom karre stad se kant toe binne te vaar nie.

Die lekker ding van met ‘n Oos-Kaap nommerplaat rondry is dat jy gewoonlik kan wegkom met enigiets, selfs verkeerde kant om in ‘n one-way opry. Dit hel p darem so nou en dan, en jy kry darem so nou en dan ‘n amperse smile uit die ander bestuurder se ruit, eerder as die gewone middelvinger uit die venster uit.

Dan tree die ander probleme in. As ondersoekende (of eintlik observerende) joernalis, kom ek baie in kontak met ongelukke wat gebeur. My inbox is op ‘n Maandag vol gruwelstories en dan tel ons maar op hoeveel lewens die paaie nou weer geëis het. (Juis weer ‘n storie in die week!)

Dan raak ek meer paniekerig. As jy eers een keer gesien het hoe stukkend ‘n mens se ly fis nadat ‘n trein hom saam met die bakkie getrap het, dan kry jy nie meer daai hol kol op jou maag nie (of net as dit kort voor middagete is), en elke keer word dit makliker. Jy gebruik jou mag as joernalis om die wêreld te vertel van die gruwelike ongeluk wat nóg ‘n gebroke gesin agtergelaat het. Ek voel eintlik altyd bly as diegene wat die ongeluk veroorsaak het, dood is, want hoe leef jy saam met jouself na so iets?

So dag ek toe by myself, as ‘n plaasjapie wat so wild op die grondpaaie gery het in my jonger dae, koes-koes vir die klippe, dongas, koedoes en boomstompe met die bakkie, of ek dan soveel beter is as die jaagduiwels hier in die stad, daar waar ek alleen deur die vlaktes jaag…?

Maar ek moet vir jou sê: jou driving maak my de moer in as jy nie nét jouself nie, maar honderde mense wat saam met jou die pad gebruik, ook in die gevaar stel.