Posted on

Dankbaarheid

Alhoewel ek vas glo dat joernaliste ‘n baie belangrike rol speel in die samelewing, was dit ook die ding wat my byna, byna gebreek het. Ek glo ek was gebou om te vertel, te skryf, ander te inspireer met stories oor mense en oor die goeie dinge. Maar ongelukkig is meeste van die stories wat koerante wil plaas (en mense wil lees) nie juis oor die mooi dinge in die lewe nie.

Na jare was ek so afgestomp dat ek op ‘n ongelukstoneel kon afkom en sonder gevoel foto’s neem en verslag doen oor die stukkende lywe wat oor die pad gestrooi is, sonder ‘n tweede gedagte aan dié mense se lewens, ma’s en pa’s en kinders wat hulle agterlaat nie. Dit klink dalk grusaam, maar dit was die enigste manier wat ek kon oorleef in so ‘n moeilike omgewing. Mens kan net soveel moord, doodslag en verwoesting sien voor jou trane opdroog.

Dit het lank gevat vir my om weer te kon huil. Maar deesdae huil ek vir alles wat mooi is. ‘n Mooi storie en ‘n gelukkige einde.

Hier is een van die stories wat my geïnspireer het.

Ek het ‘n kollega, Lu, wat net een been het. As jy na haar Facebook-profiel gaan kyk, sal jy dit egter nooit raai nie. Sy is beeldskoon, fotogenies en so vol liefde en geluk dat jy nie sal glo dat sy op ‘n stadium deur die ergste van die lewe was nie. As jy haar sien in die kantoor is sy altyd vol lag en, behalwe vir ‘n effense sukkel-loop, sou jy ook nie besef het waar sy deur is nie.

Jy sy nou nie kon weet dat sy ‘n keuse gehad het nie: haar been … of haar baba.

Lu het uitgevind sy het beenkanker toe sy maar 23 jaar oud is. Dis egter nie die begin of die einde van dié storie nie. Op daardie stadium was sy ook 3 maande swanger.

Sover ek onthou, het sy, pas na sy uitgevind het sy is swanger, een dag uit ‘n trein tot op die platform gespring en haar been geswik. Dit het egter al erger begin word, tot sy ‘n dokter moes gaan sien.

In 2014 het die kanker so vinnig versprei dat die dokters vir haar ‘n keuse gegee het: óf sy gaan dadelik vir behandeling en verloor haar baba. Óf sy verloor haar been.

Die kanker het egter sy gang te vinnig geloop. Op dié stadium was sy egter nog net 7 maande ver in haar swangerskap. Die babatjie sou dit nie maak as sy deur die operasie en gifstowwe moes gaan nie.

Hulle moes noodgedwonge haar dogtertjie twee maande te vroeg die lewe inbring, en sy was skaars gebore toe Lu se been afgesit is. Die maande wat daarop gevolg het was gevul met ‘n lang verblyf in die hospitaal, chemoterapie en ‘n lang pad voor sy kon huis toe gaan. 

Haar ma moes oorneem as ‘n kangaroe-ma om die babatjie wat 2 maande te vroeg gebore is aan die lewe te hou. 

“Ek het nog nooit gehuil oor my been nie,” vertel Lu, wat toe ek haar ontmoet het nog in ‘n rolstoel gery het. 

Sy het sukkel-sukkel leer loop met die kunsbeen, elke dag kuis aangetrek sodat sy so natuurlik as moontlik kon lyk. Kort daarna het sy egter van die omhulsel ontslae geraak sodat sy makliker kon loop. Vandag sien jy haar skaars in haar rolstoel.

Jy sal haar wel op haar beste klere sien. Opgetooi vir die dag. Gelukkig en optimisties oor wat die lewe nog na haar kant toe gaan gooi.

Ek hoop dat ek iemand soos Lu aan my sy sal hê op die donkerste van dae.

Hulle het dit deurleef, dit oorleef, sy en haar beeldskone kleinding.

Hoe kan ‘n mens dan nié met blydskap in jou hart leef nie?

 

* Romeine 15:13
Mag God, die bron van hoop, julle deur julle geloof met alle vreugde en vrede vervul, sodat julle hoop al hoe sterker kan word deur die krag van die Heilige Gees!

Posted on

Trots vrou-alleen

Ek is een van daardie mense wat eerder my alie sal afsukkel as om te vra vir hulp. Kyk, ek verstaan dat dit soms nodig is om ‘n man in te roep as dit regtig nodig is, maar as ek iets self kan doen is ek tog te bly.

Ek is nie eintlik baie goed met verhoudings nie, so ek sukkel sukkel maar so voort op my eis. En as ek dan iets bereik, dán is ek vir jou trots op myself!

So het ek nou die dag al my (bietjie) baie swaar meubels en bokse self uit die bakkie gelaai toe dit by my nuwe woning opdaag. My boetie het sy bakkie vol goed sommer net daar gelos en is met my motor vort kaap toe. Ek moes maar self sien kom klaar. (Ek neem hom natuurlik nie kwalik nie, hy hét onlangs amper ‘n hartaanval op 23 gehad… maar dis ‘n ander storie.)

So het ek gesukkel en gesweet tot ek als binne my huis gekry het. Aangesien ek nie juis regtig baie pakplek het nie, en aangesien ek nie juis baie meubels het nie, het van die bokse maar daar gestaan tot tyd en wyl.

Die naweek is daar egter ‘n special aan by Game op ‘n baie oulike TV-stand. Kyk, ek besef dis nou nie die beste kwaliteit nie, maar dit lyk darem heel modern en daar is plek vir ‘n paar boeke en so aan.

So ry ek met my skedonkie tot by die naaste Game. Ek ken mos nou nie die plek nie en stop toe heel aan die verkeerde kant. Toe die verkoopsman die kas in ‘n waentjie gelaai het, moes ek dit baie versigtig deur die hele mall mission tot by my kar. Min wetende hoe swaar die ding eintlik is.

So staan ek buite my motor, die wind waai als rond en bont, en ek besef ek gaan nie dié ding uitgelaai kry nie, maar ‘n boeremeisie maak ‘n plan.

Mooitjies laat ek die waentjie stadig sykant toe tip, laat gly die moerse doos tot in die boot en verby tot op die platgeslaande seat. Siedaar!

Tuis geland moet ek natuurlik die ding uitlaai en met Hercules-like strength lig ek hom uit en sukkel-sukkel tot in my sitkamer. En toe begin die moeilikheid. Die ding is in 76 stukke! Gelukkig het my pa my ‘n paar houtwerklesse gegee tydens lang Desembervakansies…

Ek kry darem ‘n skroewedraaier in een van die stapels bokse gelabel useful stuff. Natuurlik. So begin ek die stukke een vir een uitsorteer. Die een daar, ander een ander kant. Daardie skroefie hier in en ‘n ander een daar. Uiteindelik staan die ding so half. Tot die pote is aan. Ek’s lekker uitgemergel, en al wat nou nog skort is die deure.

My hand-gamaakte kas... okei, hy was eintlik net spoeg en plak, maar nog steeds!

Die ingewikkelde deure moet nog gehang word en ek sien nie dadelik kans vir daai snaakse contraptions wat seker maak die goed bly toe nie. Ek gaan sit eers vir ‘n uu rlank en die 7de Laan Omnibus kyk. Almal het ‘n ruskans nodig.

Toe die nuus begin raak ek verveeld en my hande begin jeuk om my projekkie klaar te maak. Die een deur is nog okay om aan te sit. Die binnekant van my hande is toe lankal deur van 300 skroewe indraai. Die ander een is bietjie meer van ‘n probleem want toe moet ek met my dom linkerkant indraai en ‘n paar vloekoorde later het ek darem die knippe half op plek… Eers bietjie skeef, so dit moes weer gedoen word.

Ná ‘n hele middag se sukkel staan hy. Ek pak sommer ‘n paar dose uit en omdat ek so opgewonde is. Dit lyk fantasties. Bietjie meer huislik.

En ek het dit sélf gedoen. Ai, maar dis lekker om vrou-alleen iets reg te kry!

Posted on

Gebroke families en die wrede sirkel

Vandag was een van daardie stadiger dae. Ek het heeldag rondgehardloop tussen ‘n simposium wat by die universiteit aangebied is oor gesinsgeweld se die nuutste navorsing in Suid-Afrika en die kantoor waar ek naarstigtelik probeer het om my laaste stories klaar te maak voor deadline.

Dit beteken natuurlik dat ek niks ordentlik kon doen nie, en al die interessante dele van die simposium misgeloop het… ai…

Vandag is die eerste dag van 16 dae se aktivisme teen geweld teen vroue en kinders. Op 25 November elke jaar word dié saak wêreldwyd aangespreek. Konferensies word gehou en idees uitgedink, navorsing word gedeel. En so probeer ons die geveg teen gesinsgeweld veg.

Maar aan die einde van die dag is die skuilings en tronke vol – gebroke vroue en hul kinders moet jarelange hulp kry om net weer normaal te kan leef, dis nou die wat wel oorleef, en die mans dien hul straf agter tralies.

Een van die vroue, Shanaaz Mathews, by die simposium het navorsing gedoen onder 20 mans wat óf hul girlfriends óf hul vroue vermoor het. Sy het met elkeen in die tronk gaan praat oor sy verlede en sy hede, hoe hy voel oor sy ma en sy pa en hoekom hy gedoen het wat hy gedoen het.

Meeste van dié mans, wat strek oor al die rasse-groepe, het voor die dood van hul vroulike helf reeds ‘n rekord vir geweldadige gedrag geopenbaar. Ek wou natuurlik vra hoe de joos hulle uitgelaat kon word. Hulle het ook almal probleme met hul pa’s (meeste in elk geval) wat nie teenwoordig was nie. Van hulle is oorlede, ander het hulle nooit geken nie en ander se pa’s was tuis maar nie regtig teenwoordig nie, of uitermatig geweldadig.

Meeste van hulle beskryf hul ma’s as goeie mense, wat hul slegs gedissiplineer het wanneer hulle verkeerd was. Die hoeveelheid geweld is natuurlik iets waaroor ‘n mens moet wonder. Baie vrouens is self bekend vir hul geweldadigheid.

Aan die einde van die dag is daar ‘n klomp mense daar buite, meeste van hulle getraumatiseer deur hul verlede, wat weer hul kinders traumatiseer. Hul maak hul eie eggenote dood. Die persoon vir wie jy die liefste moet wees.

Dit maak my ongelooflik hartseer. Soos die seun wat sy sussies en sy boetie verkrag het omdat hy kwaad was dat hulle sy pa toegesluit het nadat hy dieselfde gedoen het.

Weet ouers nie wat hulle doen nie? Weet hulle nie dat dit nie net hul eie lewens raak nie? Wanneer geweld só wyd begin uitkring dan moet ‘n mens begin wonder.

Die navorsers hou vol dat vroue wat deur hul mans of boyfriends aangerand word moet aandring op ‘n aborsie. Termination of pregnancy, om dit mooi sag te stel. Mens kon sien hoe van die mense in die gehoor hulself moes inhou om nie te protesteer nie.

Nou vra ek jou, as jy uit só huis kom, en in só huis in trou, wie is die mense buitekant jou omstandighede om te besluit wat die regte keuse is vir jou. Almal wat so hard probeer om aborsie teen te staan het verseker nog nie ‘n gebroke vrou, sonder geld, sonder ‘n man, net met ‘n plastieksakkie in die hand, gesien nie.

Judge jy maar self.