As jy daai mense mis

Party dae kleef die onthou van vroeër dae aan jou soos die lentereën. Nie genoeg om jou sopnat te maak nie, maar genoeg dat jy darem weet daar’s iets kouds wat pla.
Onthou is deesdae vir my so. Ek het op hierdie stadium in soveel dorpe, en in soveel provinsies, gebly dat ek nie meer aan myself kan dink as iemand wat gesettle is nie. Kort nadat ek onlangs my nuwe werk begin het, het ek vinnig nuwe vriende gemaak.
Dis die vyfde dorp in omtrent soveel jaar, en na ‘n rukkie raak ‘n mens nogal goed daarmee om nuwe mense te ontmoet. Snaaks hoe ek deesdae ook sommer hope oulike mans ontmoet in my eerste week of wat in ‘n nuwe dorp… maar dis natuurlik ‘n ander storie. Maar ná so ‘n maand in ‘n nuwe dorp dan begin ‘n mens wonder oor dié wat jy agter gelos het in die dorp wat jy op ‘n stadium jou huis genoem het. Die vriende saam met wie jy na werk ‘n kapsie gemaak het, die filosowe met hul interessante stories, die wilde nagte saam met die jonger garde… En jy mis hulle net.
Dis hoe ek vandag voel.
Omring deur fantastiese nuwe mense, maar heeltemal alleen in my verlange na mense wat self ook aanbeweeg het met hul lewens.