Posted on

Die probleem met matchmaking

Na nog ‘n tyd van stilte, het my Sannie Jammergat oomblik my in die skryfluim gekry.

Ek is deesdae ‘n whizz as dit kom by matchmaking. Ek het nog nooit veel gelees in dié talent van my nie, maar deesdae lyk dit of dinge nogal goed uitwerk vir die partye betrokke, hetsy dit my bedoeling was om hulle bymekaar uit te bring of nie.

Sien, die ding staan so. My sussie date nou my beste mansvriend, en hulle is nou al amper twee maande lank gelukkig saam. Ek het nie regtig Cupid gespeel in daardie geval nie, en het eintlik probeer keer dat ek my maatjie in die proses verloor en was helemal daarteen, maar uiteindelik het hulle bymekaar uitgekom. En dit was ek wat hulle aan mekaar voorgestel het.

Onlangs het ek egter begin fokus op ‘n vriendin wat bietjie uit die ouer garde is. Sy is nou al so lank single, sy sukkel om selfs net met mans te praat, tensy sy ‘n bottel wyn agter die blad het.

So het ek haar nou die dag saamgesleep en ‘n ontmoeting gereel met een van my vriende. Als goed en wel. Hulle like mekaar. Hulle gaan op dates. Hulle bly omtrent bymekaar na ‘n week…

Sien. Daar lê die probleem. Of ten minste een van hulle.

As buitestaander kan ek sien hoe vinnig dinge gevorder het. Té vinnig. Maar dis nie die probleem wat ek het met matchmaking nie.

Die probleem lyk soos volg: hier sit ek, heel rustig, gesels met twee vriende en voor ek my oe kan uitvee is hulle ‘n couple. Ewe skielik is ons nie meer drie mense saam nie, maar daar’s ‘n couple, en ek. Vyfde wiel. Baie uit plek en baie ongemaklik.

Die ander probleem is dan dat die ongemaklikheid beteken ek nooi eerder nie meer myself saam wanneer hulle fun goed gaan doen nie.

Ek soek eerder ander single mense waar ek bietjie kan inpas.

En dan begin die ander probleem kop uitsteek. Kort voor lank gaan hulle op allerhande avonture, en aangesien ek eerder saam my single buddies uithang, word ek nie genooi nie, en kort voor lank is daardie hele vriendekring nie meer myne nie, maar die nuwe girlfriend s’n.

So much vir vriende. Ek het dit nou al sien gebeur. Dieselfde met my sus toe sy en die vriende begin uitgaan het. Ewe skielik word hulle saam na ‘n braai toe genooi waarvan ek nie eers weet nie, gaan kyk hulle rugby op Nuweland en gaan drink wyn op een of ander fantastiese fees.

Ek dink eintlik dís erger as om die vyfde wiel te wees.

Om ‘n alleen-wiel te wees. Nie eers ‘n spaarwiel nie. Net alleen.

Posted on

‘n Pienk apie met arms vol liefde

Ek het nou die dag daaraan gedink dat my lewe in die koshuis nogal gesorg het vir baie stories. Hier is die begin van ‘n paar. 🙂

Ek het meeste van my lewe in ‘n koshuis spandeer. Ek was van Sub A af, toe ek grootskool toe was, in die Hok gewees.

Dit was vreeslik lekker. Dis soortvan om elke aand ’n pajama-party te hê en al jou maatjies was daar.

Daar was agt van ons in Sub A in die koshuis, drie seuns en vyf meisies. Ek is onlangs genooi na een van die girls se troue toe. Meeste van die ander is al getroud. Net die een meisie het heeltemal onder die radar ingegaan. Die ouens bly oraloor die land. Nou die dag in een vasgeloop. Verder hou ons maar kontak op Facebook.

Ek onthou nog presies my eerste dag van skool. Of eerder die koshuis-deel. My ma het nog pouse vir my toebroodjies gebring en vir my gesê sy het iets vir my gelos in my kamer.

Nou die “kamer” waarin ek myself bevind het was nogal groot. Eintlik was dit meer ‘n saal. Al die Sub A’s, Sub B’s en St 1’s het daar geslaap. So om en by twintig van ons. Die saal was bo die studiekamer (probleem) en die vloere was van hout (groter probleem!). Ons het elke aand raasgekry oor ons soos olifante rondgehardloop het!

Die koshuiskatels was sulke ou staalbedjies. Dit was baie maklik om hulle rond te skuif op daai gladde houtvloer.

Die Sub A’s kom altyd ‘n bietjie vroeër uit die skool uit. Dan het ons buite in die modder gespeel tot die ander kinders oor die rugbyveld gestroom het na die Hok toe. Dan het die etensklok gelui en ons het almal in ‘n ry gaan staan om te eet.

Maar dis nie wat ek onthou van daardie eerste dag nie. Ek onthou dat ons almal uit die skool gekom het, nuwe skoolklere nog vars en skooltas nog vol nuwe kryte. Ek kon nie wag om te sien wat my ma vir my gelos het nie, so ons al vyf het saam gehardloop oor die rugbyveld, in by die stegie, op met die trappe en af in die gang. Eeerste regs en dan links in by die saal.

My bed was reg oorkant die deur en ek het met ‘n verskriklike geraas oor die houtvloer genael. Reguit op my bed gespring dat hy eintlik skuins skuif, tot teen die persoon langsaan se bed.

“’n Apie!”

Dit was die begin van my ma se tradisie. Sy het met elke groot skuif wat ek gemaak het, hoërskool, universiteit, vir my ‘n teddie gegee. Dis nogal cool, want ons is vier kinders en dis net mý en haar ding.

Ek het hulle almal nog, maar my pienk apie met sy ope arms waaarop staan “I love you” het ‘n ereplek in my kamer. Hy’s perfek. Sy oop arms hou jou vas as jy alleen voel. En as ek hom so vasdruk onthou ek my ma en daardie eerste dag van skool.

Posted on

My vriendin se pad met kanker

Kanker. Ek lees nou die dag Who Shall I Fear se blog raak.

Die seën van so ‘n ongelooflike blog tussen al die ander Afrikaanse skrywers weggesteek op WordPress. Die gemeenksap tussen al die skrywers is fantasties. Almal lewer kommentaar en help waar hulle kan.

Dalk kan dié storie vir haar en haar familie ook kan help.

Ek het ‘n vriendin wat ek noodgedwonge agter moes laat toe ek weereens trek. Ek en sy het baie tyd op haar stoep spandeer en baie wyn gedrink en so die wêreld se probleme probeer oplos. Ons het meestal daar by haar huis in die marina gekuier, want ons moes ‘n ogie hou oor haar seuntjie en dogtertjie van vyf en drie.

Volgens my is hulle altwee lekker bederf, maar ek praat uit die ondrvinding van ‘n 25-jarige wat self nog baie het om te leer. Dit dink jy in elk geval net totdat jy dié familie se ongelooflike storie hoor.

My vriendin en haar man is al tien jaar getroud. Hulle het binne die eerste twee weke wat hulle mekaar ontmoet het klaar besluit hulle wil die res van hul lewens saam spandeer en so was dit toe ook. Hulle is kort daarna verloof en later getroud.

Hulle altwee hou baie van dieselfde dinge, foto’s neem, die wilde buitelewe en hulle kids, maar haar man is die rustigheid vanself terwyl sy met haar rooi hare ‘n wilde kant het. Tog is hulle perfek vir mekaar.

Hul eersteling, Richard, het ná ‘n ruk die familie gejoin en dinge het goed gegaan.

Tot die noodlot geslaan het. Kort ná sy geboorte is my vriendin gediagnoseer met ovarium kanker. Sy was vir operasies en chemo en het later in remissie ingegaan. Dinge het rustiger begin gaan.

Sy en haar man loop egter een dag deur die mall en sy was toe verskriklik lus vir een of ander tjoklit roomys. Haar man het gestop, na haar gedraai en dadelik vir haar die roomys en ‘n swangerskaptoets gaan koop. Dit was positief.

Dit was ook nog nie die einde nie. Sy was in ‘n toestand. Sy het geglo sy gaan doodgaan, en hier is sy weer swanger, selfs met al die skrape en snye in haar ovarium.

Met haar eerste dokter besoek was die nuus egter baie erger. Die fetus was in haar ovarium-buis vas en moes geaborteer word, anders sou beide sy en die baba dit nie maak nie. Sterk vrou wat sy is het sy die dag haarself reggemaak vir die ergste.

Daar gekom het die onmoontlike egter gebeur. Die fetus het verskuif en was veilig in haar maag, op die regte plek in haar skoot.

Vandag het hulle twee ongelooflike blondekop kindertjies. Abbygail met haar blonde hare is ‘n regte engeltjie. Met albei ouers fotograwe is daar duisende foto’s van hulle.

Die Here werk somtyds op vreemde maniere om ons te toets.

Posted on

As jou verhouding grondpad raak

So sit ek nou die dag in my favourite bar en nonsense praat, pretty much soos elke dag. Die locals kom en gaan soos altyd, en ek knoop ‘n geselsie aan met ‘n ou wat ek lanklaas gesien het.

Hy vertel my van sy verhouding wat deesdae nie meer teerpad is soos aan die begin nie, en dat dit nou begin grondpad raak het. Vol slaggate!

Ek dog toe by myself, dis darem maar ‘n mooi manier om dit te stel. Aan die begin van elke verhouding loop dinge glad, soos ‘n nasionale pad tussen twee klein dorpies waar daar niks traffic is nie.

Maar dan raak dit moeiliker. Jy kom nader aan ‘n stad en die verkeer raak al hoe meer. ‘n Ongeluk maak dat die pad begin bottelnek en jy sit jou pad verder op ‘n slakkepas. Ek dink dis daai rut wat jy tref nadat jy vir ‘n rukkie in ‘n verhouding was.

Dinge het nou klaar gevorder tot waar dit kan en sukkel om vorentoe te gaan. Nuwe issues klim uit die kaste uit en stop dat ‘n verhouding verder gaan.

Nou gewoonlik kom jy darem deur die traffic en jy kry weer die gladde pad aan die ander kant van die stad. Dinge loop weer goed, en afhangend van jou en jou partner se verwagtinge bereik jy uiteindelik ‘n destinasie.

Maar dis ook nie altyd so nie. Partykeer moet jy eers afdraai op daardie nou plaaspaadjie. Die slaggate en dongas maak dit moeilik om enigsins verder te beweeg en dis dikwels ook waar meeste break-ups gebeur. Die vrot grondpad eis sy tol.

So ek wag maar nog steeds vir daardie man met ‘n moerse 4×4. Mense spot jou mos as jy die stad se paaie aandurf met jou grote bakkie, maar ek dink dis nodig in ‘n verhouding. Die bakkie is nie sodat jy enige plek kan park as jy in die stad ry nie, maar vir daai keer wat jy die grondpad slaan.

Ek soek daardie man op wie ek kan staatmaak. Wat deur die dongas en óm die rotes en deur slote en gate kan ry, totdat ons weer eendag teerpad kry.

Maar soos hulle sê: Life’s a journey, might as well enjoy the ride. Al is dit net vir ‘n kort rukkie.

Posted on

Trots vrou-alleen

Ek is een van daardie mense wat eerder my alie sal afsukkel as om te vra vir hulp. Kyk, ek verstaan dat dit soms nodig is om ‘n man in te roep as dit regtig nodig is, maar as ek iets self kan doen is ek tog te bly.

Ek is nie eintlik baie goed met verhoudings nie, so ek sukkel sukkel maar so voort op my eis. En as ek dan iets bereik, dán is ek vir jou trots op myself!

So het ek nou die dag al my (bietjie) baie swaar meubels en bokse self uit die bakkie gelaai toe dit by my nuwe woning opdaag. My boetie het sy bakkie vol goed sommer net daar gelos en is met my motor vort kaap toe. Ek moes maar self sien kom klaar. (Ek neem hom natuurlik nie kwalik nie, hy hét onlangs amper ‘n hartaanval op 23 gehad… maar dis ‘n ander storie.)

So het ek gesukkel en gesweet tot ek als binne my huis gekry het. Aangesien ek nie juis regtig baie pakplek het nie, en aangesien ek nie juis baie meubels het nie, het van die bokse maar daar gestaan tot tyd en wyl.

Die naweek is daar egter ‘n special aan by Game op ‘n baie oulike TV-stand. Kyk, ek besef dis nou nie die beste kwaliteit nie, maar dit lyk darem heel modern en daar is plek vir ‘n paar boeke en so aan.

So ry ek met my skedonkie tot by die naaste Game. Ek ken mos nou nie die plek nie en stop toe heel aan die verkeerde kant. Toe die verkoopsman die kas in ‘n waentjie gelaai het, moes ek dit baie versigtig deur die hele mall mission tot by my kar. Min wetende hoe swaar die ding eintlik is.

So staan ek buite my motor, die wind waai als rond en bont, en ek besef ek gaan nie dié ding uitgelaai kry nie, maar ‘n boeremeisie maak ‘n plan.

Mooitjies laat ek die waentjie stadig sykant toe tip, laat gly die moerse doos tot in die boot en verby tot op die platgeslaande seat. Siedaar!

Tuis geland moet ek natuurlik die ding uitlaai en met Hercules-like strength lig ek hom uit en sukkel-sukkel tot in my sitkamer. En toe begin die moeilikheid. Die ding is in 76 stukke! Gelukkig het my pa my ‘n paar houtwerklesse gegee tydens lang Desembervakansies…

Ek kry darem ‘n skroewedraaier in een van die stapels bokse gelabel useful stuff. Natuurlik. So begin ek die stukke een vir een uitsorteer. Die een daar, ander een ander kant. Daardie skroefie hier in en ‘n ander een daar. Uiteindelik staan die ding so half. Tot die pote is aan. Ek’s lekker uitgemergel, en al wat nou nog skort is die deure.

My hand-gamaakte kas... okei, hy was eintlik net spoeg en plak, maar nog steeds!

Die ingewikkelde deure moet nog gehang word en ek sien nie dadelik kans vir daai snaakse contraptions wat seker maak die goed bly toe nie. Ek gaan sit eers vir ‘n uu rlank en die 7de Laan Omnibus kyk. Almal het ‘n ruskans nodig.

Toe die nuus begin raak ek verveeld en my hande begin jeuk om my projekkie klaar te maak. Die een deur is nog okay om aan te sit. Die binnekant van my hande is toe lankal deur van 300 skroewe indraai. Die ander een is bietjie meer van ‘n probleem want toe moet ek met my dom linkerkant indraai en ‘n paar vloekoorde later het ek darem die knippe half op plek… Eers bietjie skeef, so dit moes weer gedoen word.

Ná ‘n hele middag se sukkel staan hy. Ek pak sommer ‘n paar dose uit en omdat ek so opgewonde is. Dit lyk fantasties. Bietjie meer huislik.

En ek het dit sélf gedoen. Ai, maar dis lekker om vrou-alleen iets reg te kry!

Posted on

Die kinders van die dorpie waar tyd stilstaan

Eendag lank lank gelede was daar ‘n klomp kinders wat op ‘n klein dorpie in die Karoo gebly het.

Hulle het elke Saterdag, wanneer almal terug is van kosskool, bymekaargekom by die Tennisklub. Daar het hulle fietsgery, in die modder gespeel en deur die dorp gejaag met fietse om vrugte te gaan steel. Hulle het gaan skelm swem in die dam op die punt van die dorp en moeg en vuil gestop vir ‘n koeldrank vyfuur die middag.

Die dorpie met sy stofstrate was ‘n veilige hawe vir dié kinders. Hulle het baie skel gekry oor hulle mannewales. Veral as hulel met kieste vol druiwe of rooigevlekte moerbei-hande betrap was.

Hulle was gelukkige kinders. Deel van ‘n dorpie wat min ander mense beleef. Die dorp se mense is almal soos familie, en verjaarsdae, troues en lief en leed is alles gedeel.

Toe die groepie kinders grootword, het heelparty van hulle aanbeweeg en die strate het stil geword. Party het getrou en ver in die land getrek, terwyl ander stad toe is om sukses en rykdom te gaan vind. Ander weer het oorsee gegaan en dáár hulself gaan soek.

Die dorp se mense het uitgevra oor elkeen, wou weet wat hulle doen, hoe hulle vaar op universiteit, of hulle genoeg geldmaak in hul nuwe werk en of daar al liefde op die horison was.

Hulle was gemis in die dorpie waar almal hul familie was.

‘n paar jaar later het een seun teruggekeer. Met vrou en kinders het hy teruggekeer plaas toe, na die stofstrate van sy kinderdae, en die familie wat hom met ope arms terugverwelkom het. Die kalf vetgemaak vir die okkasie.

Nog een het sy pad huis toe gevind, en hulle kinders het in die strate begin modderpoele bou.

Stadig maar seker het kinders se gelag weer in die strate begin klingel en dis asof die strate weer begin lewe het.

Die kinders van ouds het hul speletjies en stoute stories vir die jongspan vertel en die nuwe generasie het oorgevat.

Baie van die kinders bly steeds in die stede en ver van die klein dorpie, maar die gelukkige handjie-vol wat kon terugkeer huis toe maak seker dat die tradisie aanhou in die dorpie waar tyd stilstaan en vriende nog altyd deel van die familie word.

Posted on

Marta en Antonie, my agt-voetige vriende

Ek het onlangs plaas toe getrek.

Net ‘n klipgooi van die midde-dorp af bly ek nou op ‘n klein plasie in ‘n klein plaashuisie (blykbaar die eerste wat opdie R44 tussen Stellenbosch en Somerset Wes gebou was). Die huisie is fantasties, die huur is min en ek het tot ‘n tuin en so aan.

Dis vir my alte lekker om in die ande te sit en kyk hoe die son ondergaan terwyl ek goggas wegjaag. Die eerste paar aande in elk geval, voor die koms van die MONSTER!

Okei, ek oordryf, dit was nie regtig ‘n monster nie, maar die tarantula-like huge big-mother-trucker big-ass harige spinnekop in my badkamer gee my nou al nagmerries! Kinder swat stories oor die tokkelos gehoor het, kry nie sulke nagmerries nie.

Sien ekhet regtig gedink die spinnekoppe gaan buite bly. Ek het ‘n ruk terug ‘n massiewe speel-spinnekop gekoop. Sy naam is Antonie (want hy het nie tone nie). Swart en harig met rooi oë. Ek het hom eintlik net gekoop omdat my suster so groot geskrik in die toy shop dat sy op my begin gil het dat die hele mall kon hoor. Ek het amper gaan lê soos ek lag.

Nou het ek vir Antonie. Sy pote is almal seker so 20cm lank en waar hy in my kame sit, pas hy my op. Dit was die idée in elk geval. Hy moet die spinnekoppe wegjaag.

Die enigste probleem is dat ek vermoed hy nooi al sy buddies om saam met hom te kom party as ek nie daar is nie. Flippen amper so flippen groot soos hy.

So leef ek nou maar met my reënspinnekop in die badkamer. Hy’s nogal ‘n meneer en ek het myself stupid geskrik toe ek hom die eerste keer sien (nie so baie soos die dude wat in die badkamer gestaan het nie… *giggle*)!

So is hy weg in die dag en wanneer ek party aande laat eers tuis kom dan sit hy maar daar en wag, partykeer op die deur, partykeer bo die shower, maar meestal in die hoek, ver weg van my af.

Kyk solank sy my goggas vang en ek weet waar sy is, is ek eintlik oraait met Marta. Sy moet net daar chill sodat ek haar kan dophou uit die hoek van my oog.

Na ‘n wilde aand uit spring ek nou die dag te laat uit die bed, klaar laat. Ek jaag om klaar te maak en somehow die traffic in die Bos in te vermy.

Toe ek klaar geshower het kyk ek eers mooi of Marta nie iewers in ‘n ohek sit nie. Ek sien haar nerens nie, so ek vat versigtig aan die handdoek, besluit om hom maar uit te skud.

Ek gee nog een laat waai toe spring daai mother-f@#$@# harige ding op my hand! Ek skrik so groot ek gly amper in die bad, gee ‘n gil en laat val die handdoek, reg langs waar Marta in ‘n hopie gaan lê het.

Bewerig het ek uitgeklim, nat spore gelos en ‘n ander handdoek gegryp, nog steeds aan’t bewe werk toe gery.

Marta is nog steeds in my badkamer. Sy kyk vir my as ek daar inloop, partykeer met voorvoete orent.

Ek dink ons weet altwee dat dit eintlik net ‘n groot skrik was.

Posted on

‘n Miljoenêr in ‘n blink kar

Ek is eintlik maar ‘n gewone plaasmeisie. Ek het di tnou die dag weer besef. Ek hou van die gewone dinge in die lewe: bier, vriende, pop-musiek en groot bakkies.
So vind ek myself nou die dag helemal buite my gewone boer-seun-rugbyspeler-met-‘n-bakkie liga, die gewone man waarvoor ek val.

Die man, lyk dalk soos ‘n rugbyspeler, maar hy ry met ‘n slinkse gladde luiperd-rige motor (wat ek natuurlik eers na die tyd uitgevind het) en sy kamer is so groot soos my hele huis (het ek ook na die tyd uitgevind).

Hy was great. Hom by ‘n werksfunksie ontmoet, en tussen al die mammas en skreeuende kinders het ek gedink sy hoog-swanger vrou is seker ook daar rond. Hoekom anders sal ‘n man bydra tot ‘n fonds wat arm kinders help?

Toe nou nie. Hy het net genoeg geld om dit te doen. Nogal cool het ek gedink.

Maar toe ek in die groot kamer op die king-sized bed sit en kyk wat om my aangaan het ek ‘n escape route begin soek. Ek was heeltemal geïntimideer.

Nie omdat ek voel ek is nie ‘n ryk man werd nie, maar meestal omdat ek dit nie regtig wil hê nie. As jou kamer so groot is dat selfs ‘n king-sized bed klein lyk, is dit vir my net onnodig.

Gee my dan eerder ‘n plaashuisie met ‘n eenvoudige tuin wat nie elke dag ‘n landscape artist nodig het nie. Gee my ‘n groot bakkie en die wete dat ek nooit gaan voel asof ek in iemand se paleis oortree nie.