Posted on

Die Manakwalanners

So land ek nou die dag op ‘n Donderdagaand voor die televisie.

So halfpad deur die aand se kanaal-hop begin die ou-ou reeks Die Manakwalanners te speel.

Dié storie uit vervloë dae het my uit my kinderdae bygebly. Toe die musiek begin speel was ek (soos daai toneel in Rattatouille) terruggevoer na my kinderdae. Die onthou wat jou wegruk uit die koue winter tot die knus leefkamer van die plaas. Die reuk van ma se kos op die Aga-stoof en harde son, stof en die wag vir reën.

Almal onthou daardie een reël wat lui: “Is, myse ma se ok so!”

Dit was die derde episode getiteld “Die Boodskap”. Boerie stuur vir Abraham dorp toe om vir sy girl ‘n boodskap te neem. Hy moet dan die antwoord terugbring. Dit was destyds my gunsteling episode! Die boodskap was drie van daardie lekkergoed met die geskrywe op: “Jy is welkom”, “Nie vanaand nie” en nog een wat ek nie kan onthou nie… was dit “kan ek kom kuier” of “ek is lief vir jou”?

Terwyl die ander karakters voortgaan met die lewe in Namakwaland, speel die liefdesverhaal hom af.

Ná heeldag se wag kom Abraham terug met die boodskap. Kop omlaag vertel hy vir Boerie dat hy die boodskap verloor het. Hy het gestop om water te drink by die dam en die lekker het uit sy sak geval, saam met hom in die water beland.

“Ek het lank gesoek, Boerie, vir die boodskap. Maar die geskrywe het daar in die dam agter gebly. Toe ek die lekker kry was hulle reeds weg, en ek kon die geskryf nêrens in die water opspoor nie…” “Nou sal ek nooit weet nie…” antwoord Boerie.

Toe ek die eerste keer dié episode gesien het, was ek ook lus om verlief te raak. Ek wou ook boodskappies ontvang van ‘n man wat heeldag wag vir die antwoord.

Ongelukkig stuur niemand meer lekkergoed met geskrywe op nie. Hulle stuur SMS’e of add jou op Facebook of stuur ‘n e-pos.

Wat het van daardie ou-wêreldse romanse geword?

Posted on

Die probleem met matchmaking

Na nog ‘n tyd van stilte, het my Sannie Jammergat oomblik my in die skryfluim gekry.

Ek is deesdae ‘n whizz as dit kom by matchmaking. Ek het nog nooit veel gelees in dié talent van my nie, maar deesdae lyk dit of dinge nogal goed uitwerk vir die partye betrokke, hetsy dit my bedoeling was om hulle bymekaar uit te bring of nie.

Sien, die ding staan so. My sussie date nou my beste mansvriend, en hulle is nou al amper twee maande lank gelukkig saam. Ek het nie regtig Cupid gespeel in daardie geval nie, en het eintlik probeer keer dat ek my maatjie in die proses verloor en was helemal daarteen, maar uiteindelik het hulle bymekaar uitgekom. En dit was ek wat hulle aan mekaar voorgestel het.

Onlangs het ek egter begin fokus op ‘n vriendin wat bietjie uit die ouer garde is. Sy is nou al so lank single, sy sukkel om selfs net met mans te praat, tensy sy ‘n bottel wyn agter die blad het.

So het ek haar nou die dag saamgesleep en ‘n ontmoeting gereel met een van my vriende. Als goed en wel. Hulle like mekaar. Hulle gaan op dates. Hulle bly omtrent bymekaar na ‘n week…

Sien. Daar lê die probleem. Of ten minste een van hulle.

As buitestaander kan ek sien hoe vinnig dinge gevorder het. Té vinnig. Maar dis nie die probleem wat ek het met matchmaking nie.

Die probleem lyk soos volg: hier sit ek, heel rustig, gesels met twee vriende en voor ek my oe kan uitvee is hulle ‘n couple. Ewe skielik is ons nie meer drie mense saam nie, maar daar’s ‘n couple, en ek. Vyfde wiel. Baie uit plek en baie ongemaklik.

Die ander probleem is dan dat die ongemaklikheid beteken ek nooi eerder nie meer myself saam wanneer hulle fun goed gaan doen nie.

Ek soek eerder ander single mense waar ek bietjie kan inpas.

En dan begin die ander probleem kop uitsteek. Kort voor lank gaan hulle op allerhande avonture, en aangesien ek eerder saam my single buddies uithang, word ek nie genooi nie, en kort voor lank is daardie hele vriendekring nie meer myne nie, maar die nuwe girlfriend s’n.

So much vir vriende. Ek het dit nou al sien gebeur. Dieselfde met my sus toe sy en die vriende begin uitgaan het. Ewe skielik word hulle saam na ‘n braai toe genooi waarvan ek nie eers weet nie, gaan kyk hulle rugby op Nuweland en gaan drink wyn op een of ander fantastiese fees.

Ek dink eintlik dís erger as om die vyfde wiel te wees.

Om ‘n alleen-wiel te wees. Nie eers ‘n spaarwiel nie. Net alleen.

Posted on

Alwetende barmen, op aandag, met ‘n bottel (en ‘n tissue) in die hand

So staan ek nou die dag op my pos as barlady in een van die oudste pubs in die land. (Goeie manier om ekstra geldjie te maak hier teen die einde van die maand.)

Aan die begin was dit nogal ‘n moeilike aanpassing. Jare is reeds verby vandat ek agter die kroegtoonbank gestaan het, en intussen het ek ‘n baie goeie kliënt van heelwat sulke plekke in heelwat dorpe geword. Waar anders snuffel mens die nuus en die skinder uit?

Die ergste aan die begin was om te onthou om vir die mense hul drankies aan te gee. Jy gooi dit mos nou mooi, vat hul geld, gee hul kleingeld, maar as hulle dan die drankie van die toonbank wil vat, dan raak ek so amper benoud voordat ek besef dis nie myne nie.

Dan is dit natuurlik altyd interessant wat die mense aan die ander kant van die toonbank te sê het. Elke dan en wan vra mense vir my wie ek is, waar ek vandaan kom en hoekom ek daar werk as ek dan nie meer swot nie.

Dis baie snaaks om te sien hoe hulle ewe skielik half stil word wanneer hulle hoor ek werk eintlik by die koerant. (Só moeg vir die kommentaar: “Jis, ons moet nou oppas wat ons sê hoor!”)

Sodra hulle óf vergeet dat ek daar staan, óf vergeet het dat ek eintlik ‘n joernalis is wat pose as barlady óf dat hulle bloot nie besef dat hulle gesprekke heel duidelik gehoor kan word aan die ander kant nie, dit sorg vir ongelooflike vermaak.

Nou die dag staan ek en draught gooi en hoor toevallig hoe die paartjie kort voor die bar sit en gesels. Jy k an sommer sien aan hulle liggaamshouding dat die verhouding nog baie nuut is. Hulle vra vrae oor mekaar en bespreek wat hulle in ‘n verhouding soek. Wel sý praat, hy luister meer.

Hoe later hoe kwater, en toe ek weer by die draught-masjien staan sien ek hoe die girl sommer inlê en die ou langsamerhand begin toegee. Wie sal dan nou nee sê as ‘n oulike meisie met jou flikflooi. Sommer net daar sit die twee toe en vry.

Ek was nog nooit een vir public displays of affection nie, en ek moes maar op my tande byt om nie te vra dat hulle eerder iewers heengaan nie.

Die ergste was dat ek daai situasie al heeltemal te veel beleef het. As jou eerste date in ‘n drinkplek is, moet ek vir jou sê: jammer girl, jy gaan sukkel om hom te hou. Ek dink nie daai dude wil gesels oor wie jy glo die hoof van die huis moet wees terwyl hy nog ‘n shot tequila bestel nie. Ek dink ook nie jy moes daar laaste shot gedrink het nie… dan sou jy dalk gesien het hoe hy bietjie teruggehou het toe jy die eerste keer nader staan vir die soen. Bly eerder weg van ‘n man wat jou so vroeg in die verhouding al paai met ‘n paar drankies. Maak nie saak hóé mooi hy is nie. En wil jy regtig hê jou eerste soen moet in ‘n scruffy bar wees?

Dalk lê die geheim van barman se wysheid juis in hierdie situasie. (Ek het definitief nog nie daai wysheid ontvang nie!) In die eerste plek staan hulle dag-na-dag en kyk hoe elke strooisage afspeel daar reg voor hulle, en verder drink hulle nie soos julle (ons) aan die ander kant nie. Daar staan hulle, doodnugter, en kyk hoe die patrons gekke van hulself (onsself) maak.

En so staan hulle op aandag, gereed vir die dag as die hartseer break-up kom, bottel in die hand, reg om te gooi en te luister, tissue in die hand, terwyl hulle toekyk hoe jy nóg ‘n man wat nie die moeite werd is nie, optel.