Ek hou baie van musiek. Sommer enige musiek. Van Afrikaanse sokkie-tunes tot so bietjie blues, sagte rock en selfs deesdae so nou en dan ‘n klassieke tune of twee.
Daar is egter een genre music wat ek bietjie sukkel om te sluk. Daai harde, skreeuerige, heavy metal. Wel deesdae noem hulle dit sommer ook alternative rock, wat glad nie vir my sin maak nie. Alternative is té mooi ‘n woord om misbruik te word om daardie tipe musiek te beskryf.
Ek het wel eenkeer ‘n band ontmoet wat nogal probeer het om iets anders te doen. Die jong laaities van die Oos-Kaap het ‘n vreemde mengsel van musiek aanmekaargeslaan. Dit begin gewoonlik met so ‘n bietjie trance, moerse lekker mix en net as jy begin dink jy is eerder in ‘n rave as ‘n rock-konsert, slaan hulle oor na daai naarstigtelike skreeu wat kwaai mense, wat baie van swart hou, altyd na luister.
Hulle was maar ‘n vreemde klomp. Hul voorsanger was bekend daarvoor dat hy nie sommer swart sal aantrek soos die res van die massas mense wat na dié tipe shows toe gaan nie. Sy rooi-en-wit gestreepte hemp is baie maklik om in die pikswart see op te spoor. Hulle dromspeler het ook geweet hoe om daai ding te slaan, selfs al was hy daardie tyd net 16.
Dit was egter hulle baskitaarspeler met die pikswart hare wat my oog gevang het. Ons het daar agter in die VIP area sit en sjampanje drink op die klein dorpie waar die groot fees besig was om plaas te vind, en baie, baie later die aand het ons in die donkerte en die reën staan en vry.
Ek moet darem bysê, met al die oulike musikante wat ek al ontmoet het, was hy die enigste een wat ooit daardie geluk gehad het. Ek het in die tyd daarna hulle weer raakgeloop by ‘n show in die Baai, maar net vinnig gegroet en dit was meer as ‘n jaar later toe hulle toevallig speel in die nuwe kusdorp waar ek toe bly.
Ek kon nie eers meer die kitaarspeler se naam onthou nie, en ek het bietjie geworry oor wat ek gaan sê as ek hom sien. My vrese was toe sommer onnodig, want daar was ‘n nuwe blonde ou wat die baskitaar beman.
Die jong dromspeler het my erken en nog lekker gegiggel oor die aand, lank gelede, in die reën. Dit was eers ná die show, toe ek met die hoofsanger in sy rooi-en-wit strepe gesels, dat ek kon vra wat gebeur het dat hulle ‘n nuwe lid in die groep het.
Ek was stomgeslaan om te hoor: “Maar het jy dan nie geweet nie? Hy’s ses maande terug dood in ‘n motorongeluk.” My enigste attempt om ooit ‘n groupie te word. Lekker rus Tim.
Eish. If only.