Posted on

Salsa vir ‘n somerlyf

REEDS tydens my jare op universiteit het ek geleer hoe om te langarm-sokkiedans in Potchefstroom se Impala Hotel.

Sokkie is egter baie anders as al die ander vreemde dans-manoeuvres wat deesdae vir baie ’n nuwe manier van oefen is.

So land ek dié naweek by ’n Salsa-klas. Baie huiwerig wou ek egter eers op die kantlyn sit en kyk hoe die dinge werk, eerder as om kop eerste in die diep water in te spring.

Die ander dansers het dit so maklik laat lyk. Een-twee-drie, vier-vyf-ses-sewe. Die telling is bietjie onverstaanbaar. Daar moet mos meer as sewe stappies wees? Dis omdat jy eintlik op twee van die tellings stilstaan, dus mis jy vier en agt, word daar aan my verduidelik. Drie stappies in vier mates.

Die salsa het sy oorsprong by die Cuban Son (son beteken klank in Spaans), ’n mengsel van Spaanse kitaar en sang, met perkussie uit Afrika. Dit het in die 1930s wêreldwyd beroemdheid verwerf en sedertdien het die salsa ook sy voetspoor reg oor die wêreld gelaat.

Ná ’n gespook word ek uiteindelik geboelie om die vloer te betree en in die hande van ’n gesoute danser, val my voete later nie meer oor mekaar nie. Dit sukkel-sukkel maar nog om die draaie, want om jare se sokkiedans uit jou voete te kry, is nou maar een maal nie maklik nie.

Die ander dansers swaai en draai, hul heupe beweeg al te mooi op die vinnige maat van die musiek terwyl hulle ingewikkelde stappies maklik raakvat. Mens wil eintlik hande begin klap.

Vandag is my agterstewe behoorlik seer. Ek vermoed dat die salsa meer oefening is as wat dit lyk. Die somer is mos hier en dit sal goed wees om so bietjie van die winter se lae af te skud.

So ek sien julle daar volgende Sondag?

Posted on

Draai, draai op die deuntjie van Afrikaans-wees

As ‘n boeremeisie uit die Groot Karoo is dit eintlik nogal sad om te erken dat ek eers leer dans het toe ek op die Puk geland het.

Nogal snaaks, die Potchefstroom se Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys (of die PU vir Coke, Hamburgers en Onrus of wat jy dit ookal wil doop) se naam het nou verander, maar dis nog steeds bekend as die plek waar dans ‘n no-no is, want dit kan dalk lei tot seks.

Ek was nog altyd mal oor lang mans en ek het eenkeer daar in die Impala Hotel ingewals in my te-kort rokkie en in ‘n lang man vasgekyk. Hy het my sommer net daar leer dans. Stappie vir stappie, al om die draaie.

Die lang man het vir ‘n fantastiese, kort liefdesverhouding gesorg, maar daardie danslesse kom nog steeds handig te pas.

Noudat ek in die Matieland bly is daar nogal heelwat plekke wat dié tipe vermaak verskaf. Regte Afrikaanse tunes met die regte beat waar jy tog te lekker kan gooi. Maak nie saak hoe neerhalend jy van daai songs se eentonige beats en horibale lirieke praat nie, maar as hulle begin speel in ‘n plek waar daar ‘n dansvloer is, dan skop jy jou skoene uit en begin skoffel.

So staan ek nou die dag weer in ‘n klub waar die massas in die rondte draai. Ná jare se oefening is dit nou maklik om die regte ritme en dansmaat te kry en dan draai ek tog te lekker saam, maar as jy daar op die kantlyn staan (en weer soos die lelike eendjie op skool voel wat niemand mee wil dans nie) dan verbaas ek my oor hoe die mense verskil.

Jy sien hoe die laaang girl en die kort dude sukkel-sukkel draai, want sy arm tref elke keer haar teen die voorkop en maak haar deurmekaargeswaaide hare nog ‘n bietjie meer soos ‘n kraaines lyk. Die vet girl sweet so op die maat van die musiek, die maer ingenieur kan glad nie by die musiek hou nie en die rugby-speler kom weg daarmee om met ‘n PT-broek die girls te verlei want hy weet hoe om jou reg vas te hou.

Ek het nog altyd gedink ‘n man vry soos hy dans. Daar is mos nou natuurlik probleme in dié teorie (of eerder assumption). Baie mense het mos nooit geleer nie, maar ek het nog altyd gedink dat as ‘n man jou vasgryp en met mening jou in ‘n rigting begin stuur, dat hy jou só van jou voete af sal soen ook. (Ek was al een keer verkeerd bewys deur ‘n Engelse seun wat baie goed kon dans.)

Selfs al is my teorie net 90% akkuraat voel ek nog steeds dieselfde oor een ding – ‘n man moet nou maar eenmaal kan dans om ‘n man in my oë te wees.

Posted on

Now, John at the bar is a friend of mine…

In een van my favourite pubs, in een van my favourite klein dorpies is daar ‘n barman.

John werk al vir baie jare in die hotel-bedryf en ná ‘n onderonsie met sy baas het hy toe getrek na die kleine dorpie met die groot dors. Met sy ondervinding was dit maklik om werk in die local pub los te slaan, en dis waar ek hom gekry het, agt jaar nadat hy soontoe getrek het.

Ek het hom die eerste keer ontmoet toe ek hom moes gaan interview om ‘n profiel te skryf. Dis nou al bietjie lank terug so ek kan glad nie regtig onthou wat hy alles vertel het nie, maar hy was ‘n bekende digter in die area en dus was ‘n storie in orde.

Ek het drie-uur daardie middag in die klein pub ingeloop en nie weer voor die volgende oggend vieruur gewaai nie. Ek moes eers wag vir die band wat daardie aand moes speel. Die twee lang-haar manne wat daar opgedaag het, elk met ‘n kitaar in die hand, ‘n didgeridoo en ‘n drom en het ‘n lekker mengsel van jazz en Bob Dylan gespeel. Die res van die dorp se mense het stadig maar seker die pub gevul, tot daar later ‘n rookwolk binne die plek gehang het.

Nog dromme is uitgeruk en die skare het begin join. Een ou het ‘n fluit uitgehaal en saam begin speel. Almal was deel van dié band. Die kitare is uitgeruil en ander mense het tunes gespeel wat die band self nie kon nie.

Vieruur daardie oggend het ek my massiewe bar tab betaal en die 15km huis toe gery. Gelukkig het ek darem nie self bestuur nie.

Die volgende dag was ek terug. Gelukkig is daar ‘n backpackers bó die pub. En ek het nie regtig weer gewaai nie, nie voordat ek 200km verder langs die kus afgetrek het nie. Ek kon net weer een keer gaan kuier, kort voor ek nog 1000km verder langs die kus afbeweeg het.

Daar is baie mense van daardie dorpie wat ek goed onthou en so dan en wan regtig baie mis, maar die persoon wat ek seker die meeste mis is John, agter die bar. Hy was altyd vol stories van sy avonture en so nou en dan sou hy sy ou kitaar wat agter die bar gelê het vir ingeval iemand ‘n tune wou speel, self optel en die hartseer song wat hy vir sy partner (wat hom later gelos het vir ‘n vrou) geskryf het sing.

Ek is nou gelukkig genoeg om in ‘n area te bly waar daar elke aand ‘n ander band optree. Dis fantasties om soveel verskeidenheid van musiek te kan beleef.

Maar ek mis daardie klein dorpie en John, die barman, se sad tune op sy stok-ou kitaar.

Posted on

Die swartkop baskitaarspeler in die reën

Ek hou baie van musiek. Sommer enige musiek. Van Afrikaanse sokkie-tunes tot so bietjie blues, sagte rock en selfs deesdae so nou en dan ‘n klassieke tune of twee.

Daar is egter een genre music wat ek bietjie sukkel om te sluk. Daai harde, skreeuerige, heavy metal. Wel deesdae noem hulle dit sommer ook alternative rock, wat glad nie vir my sin maak nie. Alternative is té mooi ‘n woord om misbruik te word om daardie tipe musiek te beskryf.

Ek het wel eenkeer ‘n band ontmoet wat nogal probeer het om iets anders te doen. Die jong laaities van die Oos-Kaap het ‘n vreemde mengsel van musiek aanmekaargeslaan. Dit begin gewoonlik met so ‘n bietjie trance, moerse lekker mix en net as jy begin dink jy is eerder in ‘n rave as ‘n rock-konsert, slaan hulle oor na daai naarstigtelike skreeu wat kwaai mense, wat baie van swart hou, altyd na luister.

Hulle was maar ‘n vreemde klomp. Hul voorsanger was bekend daarvoor dat hy nie sommer swart sal aantrek soos die res van die massas mense wat na dié tipe shows toe gaan nie. Sy rooi-en-wit gestreepte hemp is baie maklik om in die pikswart see op te spoor. Hulle dromspeler het ook geweet hoe om daai ding te slaan, selfs al was hy daardie tyd net 16.

Dit was egter hulle baskitaarspeler met die pikswart hare wat my oog gevang het. Ons het daar agter in die VIP area sit en sjampanje drink op die klein dorpie waar die groot fees besig was om plaas te vind, en baie, baie later die aand het ons in die donkerte en die reën staan en vry.

Ek moet darem bysê, met al die oulike musikante wat ek al ontmoet het, was hy die enigste een wat ooit daardie geluk gehad het. Ek het in die tyd daarna hulle weer raakgeloop by ‘n show in die Baai, maar net vinnig gegroet en dit was meer as ‘n jaar later toe hulle toevallig speel in die nuwe kusdorp waar ek toe bly.

Ek kon nie eers meer die kitaarspeler se naam onthou nie, en ek het bietjie geworry oor wat ek gaan sê as ek hom sien. My vrese was toe sommer onnodig, want daar was ‘n nuwe blonde ou wat die baskitaar beman.

Die jong dromspeler het my erken en nog lekker gegiggel oor die aand, lank gelede, in die reën. Dit was eers ná die show, toe ek met die hoofsanger in sy rooi-en-wit strepe gesels, dat ek kon vra wat gebeur het dat hulle ‘n nuwe lid in die groep het.

Ek was stomgeslaan om te hoor: “Maar het jy dan nie geweet nie? Hy’s ses maande terug dood in ‘n motorongeluk.” My enigste attempt om ooit ‘n groupie te word. Lekker rus Tim.