(Ou storie, geskryf tydens KKNK)
TERWYL rasse-haat soos ’n veldbrand in die dorre Karoo versprei, druis Julius Malema se lied uit Zimbabwe en donder deur die land se mense.
Nie eers die wet kan sy woorde keer nie, en dit kring uit soos ’n druppel se effek in ’n dam. Dozi spot nog oor die onregverdigheid van die rassisme, maar maak meanwhile net sy eie naam gat. En toe sterf Eugéne Terre’blanche.
Vrees vlam op in alle arena’s terwyl Zuma doodstil sit op sy troon waaragter sy harem skuil.
Die AWB dring aan op ’n volk-staat waar hulle sonder Nigeriërs, moord en drugs kan bly. Hulle is reg vir oorlog, en dan weer nie, en dan weer reg.
My ma het my in my tienerjare geleer dat daar nie iets soos toeval is nie. Deel jy dit op in drie dele staan daar: Toe val Lig.
Is dit dan net toeval dat al hierdie dinge so op dieselfde tyd gebeur? Jare lank het die AWB ’n terreur-bewind gevoer.
Terrible Eugéne was selfs daaraan skuldig bevind dat hy een van sy plaaswerkers probeer vermoor het.
Nou het die wiel gedraai, noudat die ANC-jeug praat op Facebook van hoe hulle die wit mense gaan uithaal. Sou enige ander boer dieselfde reaksie uitgelok het?
Uit Oudtshoorn begin Willim Welsyn een van sy songs sing.
Dis reeds twee jaar terug geskryf en klaar op sy nuwe CD, maar dié keer klink die woorde bietjie anders as in die verlede. Getiteld “Miskien was dit jy” klink die lirieke eerily soos ’n voorbode van die laaste week se gebeure:
“Broos soos ’n boer wat bid vir reën; seer soos ’n pa sonder ’n seun; wat dood moes gaan onder die maan; toe die boer se dors sy hart laat staan. Dis ’n lem van ’n stem wat sny deur die boord; dis die druk van die dors wat sorg vir die moord. Van ’n mens wat mors, in die plaas se water; spyt kom te vroeg pleks van later.
“Dis ironies dat die boer se seun se begrafnis geseën is met die reën.”
Maar soos ek sê, my ma het my geleer om nie sommer net te glo in toeval nie.