Hierdie skrywe word opgedra aan iemand wat tot onlangs my beste vriendin was:
Ek verstaan nie die duiwels wat jou jaag nie. Ek verstaan nie hoekom jy soveel shots inpak dat jy later nie meer weet wat die waarheid is en wat nie.
Ek besef dat jou werk jou meestal by die kroeg hou, maar ek wens jy kon sien wat ek sien waar ek langs jou staan. Daai drankies en daai shots vat nie seer weg nie. Dit dryf net die duiwels dieper in daai donker leegte weg.
Ek besef ek moes nooit probeer het om julle verhouding beter te maak nie. Ek moes buite bly en jou slegs ondersteun waar ek kan en ek is jammer dat ek nie meer daar is vir jou nie.
Ek is jammer ek het jou nie gesê van “daai ding” nie. Ek is jammer dat jy later by my moes hoor. Ek is jammer dat jy nou meer spoke het om saam te lewe.
Ek weet dis wat jou gedryf het tot daardie jaloerse oomblik daardie aand. Wat jou dinge laat sê het wat jy glad nie bedoel het nie. Wat jou gedryf het tot die punt wat jy my te lyf wou gaan. En my in die openbaar beskuldig het.
Jy ken my. Ek het nog nooit enige neiging gehad om jou man af te vry nie. Ek was net jou vriendin, en vir hom ook. Hy was besig om vir my jammer te sê vir sy eie optrede toe jou tiradie begin. Ek vermoed hy het my eintlik net verdra omdat ek geweet het van “daai ding”.
Die eerste keer toe jy na my kyk met daardie woede in jou oë, het ek bang geraak vir die mens wat ek eintlik glad nie ken nie en dis hoekom ek die volgende ontmoeting vermy. Ek is bang jy begin my weer verskree, weer aankla waar die hele wêreld kan hoor en my weereens te lyf gaan.
Ek het dit nie verdien nie.
Ek vergewe jou vir die seermaak en die vernedering wat ek moes deurmaak. Ek verstaan nie hoekom jy maande se vriendskap sommer net kon weggooi nie, maar ek verstaan hoe moeilik dit is om te sê jammer.