Posted on

Marta en Antonie, my agt-voetige vriende

Ek het onlangs plaas toe getrek.

Net ‘n klipgooi van die midde-dorp af bly ek nou op ‘n klein plasie in ‘n klein plaashuisie (blykbaar die eerste wat opdie R44 tussen Stellenbosch en Somerset Wes gebou was). Die huisie is fantasties, die huur is min en ek het tot ‘n tuin en so aan.

Dis vir my alte lekker om in die ande te sit en kyk hoe die son ondergaan terwyl ek goggas wegjaag. Die eerste paar aande in elk geval, voor die koms van die MONSTER!

Okei, ek oordryf, dit was nie regtig ‘n monster nie, maar die tarantula-like huge big-mother-trucker big-ass harige spinnekop in my badkamer gee my nou al nagmerries! Kinder swat stories oor die tokkelos gehoor het, kry nie sulke nagmerries nie.

Sien ekhet regtig gedink die spinnekoppe gaan buite bly. Ek het ‘n ruk terug ‘n massiewe speel-spinnekop gekoop. Sy naam is Antonie (want hy het nie tone nie). Swart en harig met rooi oë. Ek het hom eintlik net gekoop omdat my suster so groot geskrik in die toy shop dat sy op my begin gil het dat die hele mall kon hoor. Ek het amper gaan lê soos ek lag.

Nou het ek vir Antonie. Sy pote is almal seker so 20cm lank en waar hy in my kame sit, pas hy my op. Dit was die idée in elk geval. Hy moet die spinnekoppe wegjaag.

Die enigste probleem is dat ek vermoed hy nooi al sy buddies om saam met hom te kom party as ek nie daar is nie. Flippen amper so flippen groot soos hy.

So leef ek nou maar met my reënspinnekop in die badkamer. Hy’s nogal ‘n meneer en ek het myself stupid geskrik toe ek hom die eerste keer sien (nie so baie soos die dude wat in die badkamer gestaan het nie… *giggle*)!

So is hy weg in die dag en wanneer ek party aande laat eers tuis kom dan sit hy maar daar en wag, partykeer op die deur, partykeer bo die shower, maar meestal in die hoek, ver weg van my af.

Kyk solank sy my goggas vang en ek weet waar sy is, is ek eintlik oraait met Marta. Sy moet net daar chill sodat ek haar kan dophou uit die hoek van my oog.

Na ‘n wilde aand uit spring ek nou die dag te laat uit die bed, klaar laat. Ek jaag om klaar te maak en somehow die traffic in die Bos in te vermy.

Toe ek klaar geshower het kyk ek eers mooi of Marta nie iewers in ‘n ohek sit nie. Ek sien haar nerens nie, so ek vat versigtig aan die handdoek, besluit om hom maar uit te skud.

Ek gee nog een laat waai toe spring daai mother-f@#$@# harige ding op my hand! Ek skrik so groot ek gly amper in die bad, gee ‘n gil en laat val die handdoek, reg langs waar Marta in ‘n hopie gaan lê het.

Bewerig het ek uitgeklim, nat spore gelos en ‘n ander handdoek gegryp, nog steeds aan’t bewe werk toe gery.

Marta is nog steeds in my badkamer. Sy kyk vir my as ek daar inloop, partykeer met voorvoete orent.

Ek dink ons weet altwee dat dit eintlik net ‘n groot skrik was.

Posted on

‘n Miljoenêr in ‘n blink kar

Ek is eintlik maar ‘n gewone plaasmeisie. Ek het di tnou die dag weer besef. Ek hou van die gewone dinge in die lewe: bier, vriende, pop-musiek en groot bakkies.
So vind ek myself nou die dag helemal buite my gewone boer-seun-rugbyspeler-met-‘n-bakkie liga, die gewone man waarvoor ek val.

Die man, lyk dalk soos ‘n rugbyspeler, maar hy ry met ‘n slinkse gladde luiperd-rige motor (wat ek natuurlik eers na die tyd uitgevind het) en sy kamer is so groot soos my hele huis (het ek ook na die tyd uitgevind).

Hy was great. Hom by ‘n werksfunksie ontmoet, en tussen al die mammas en skreeuende kinders het ek gedink sy hoog-swanger vrou is seker ook daar rond. Hoekom anders sal ‘n man bydra tot ‘n fonds wat arm kinders help?

Toe nou nie. Hy het net genoeg geld om dit te doen. Nogal cool het ek gedink.

Maar toe ek in die groot kamer op die king-sized bed sit en kyk wat om my aangaan het ek ‘n escape route begin soek. Ek was heeltemal geïntimideer.

Nie omdat ek voel ek is nie ‘n ryk man werd nie, maar meestal omdat ek dit nie regtig wil hê nie. As jou kamer so groot is dat selfs ‘n king-sized bed klein lyk, is dit vir my net onnodig.

Gee my dan eerder ‘n plaashuisie met ‘n eenvoudige tuin wat nie elke dag ‘n landscape artist nodig het nie. Gee my ‘n groot bakkie en die wete dat ek nooit gaan voel asof ek in iemand se paleis oortree nie.

Posted on

Om te werk en veral nie te werk nie

Ek het ‘n nuwe rubriek in die koerant, so ek dog ek post dit sommer hier ook.

DIT is nie altyd maklik om by ’n gemeenskapskoerant te werk nie. Jy moet op ’n duisend plekke op dieselfde tyd wees, en is ook dikwels die oorstuk vir elkeen in die dorp wat wil moan en groan.
Verlede week was dit weer die verkeersdepartement wat onder inwoners se kwaai tonge deurgeloop het.
’n Inwoner van die dorp het laat weet hoe lui die verkeersmanne is. Hulle sit byvoorbeeld heeltemal te lank by die BP in Dorpstraat en koffie drink.
Gelukkig het ek toe nou die aand ’n kamera byderhand en vang toe mooi die beampte waar hy lekker sit en koffie drink. Skandalig.
Kort ná ek die skelm kiekie geneem het, skop my gewete egter in. Dit was reeds halfses die aand. Almal sit rustig en bier drink by die kroeg oorkant die straat, en hier neem ek steelfoto’s van die arme bloubaadjie wat net ’n koffie wil drink ná die lang dag.
As belastingbetalers se sakke geraak word, is dit belangrik dat daar nie leeggelê word nie, maar wanneer die amptenare die dag regtig werk, dan is die spreekwoordelike vet óók in die vuur.
Die volgende dag stroom hoogs ontstelde oproepe vanuit alle oorde in. “Hoe durf die verkeersmanne vir al die pa’s en ma’s wat hul eerstejaars kom aflaai, beboet? Hulle weet mos nie waar om te parkeer nie! Bel dadelik die verkeersdepartement en sê hulle moet stop!”
Victoria- en Ryneveldstraat sal uitgelos word wanneer registrasie plaasvind, is ’n verkeersbeampte se reaksie op dié parkeringspaniek. “Motors wat ander karre vasparkeer, sal wel beboet word,” maan sy tog.
Die Stellenbosch Verkeersdepartement het onlangs ’n splinternuwe bussie gekry, ’n kantoor op wiele, wat dit moontlik maak vir motoriste om sommer langs die pad hul boetes te betaal. Padblokkades tydens die feesseisoen het ook gesorg dat daar nie een ernstige ongeluk was nie.
Kort ná die parkeringskonsternasie, kom ’n oproep deur. Blykbaar het die verkeersouens wraggies ’n padblokkade buite die dorp opgestel wat die verkeer iets verskrikliks ophou! “Hoe durf hulle dit doen as al die eerstejaars probeer om by die koshuis in te boek!” word daar oor die foon gekla.
Nou wat moet die arme beamptes dan doen? Hulle hou ons paaie veilig, sover moontlik, hulle hou dronkbestuurders en maniakke van die paaie af, maar wanneer hulle stop vir koffie, is die gort behoorlik gaar.
Die belastingbetalers is soms baie vinnig om te kla wanneer daar nie gewerk word nie, solank die werk nie beteken hulle word self deur daardie werk uitgevang nie.

Posted on

Die wit man en die Khoisan

Bruingebrand, soos die Kalahari se woestyne, die wit man wat baklei vir die Khoisan se mense. Vol stories oor die geskiedenis van dié stamme wat eintlik lankal vergete is.

Hy is een van die eerste wit mans om ingelyf te word by die Khoisan as een van hulle. Nadat hy sy nasate gaan opsoek het, het hy geleer dat sy stammoeder in Suid-Afrika ‘n Khoisan van die Kaap was. Daar waar hy nou in die Oos-Kaap woon, veg hy nou vir die erfenis van dié mensies.

Hy vertel van hul waardes, hul geskiedenis, hul geloof en hul tradisies. Hy vertel hoe die toordokters sekere dinge net weet, en hoe die mense glo dat die geeste by sekere poele loop. Hy vertel van die groep mense wat uitgelaat word uit die kleurryke kombinasie van mense in die land.

Die Khoisan het nog altyd aan die kortste ent getrek. Hulle is nie wit óf swart genoeg om regtig aan een kant van die draad te staan nie, en alhoewel hulle in die apartheids-era ook gemarginaliseer was, trek hulle vandag steeds aan die kortste ent.

Dit het dié groep mense nou aangespoor om te begin veg vir wat aan hulle behoort. Die stukke grond waar dele van hul geskiedenis weggesteek lê word nou tot in ‘n mate beskerm en dis waar die wit man met die stories inkom, as die woordvoerder vir die Gamtkwa Khoisan stam.

Een van die belangrikste stories is natuurlik dié van Saartjie Baartman (1789 – 29 December 1815). ‘n Paar jaar terug is Sarah Baartman se oorblyfsels teruggebring na Suid-Afrika en sy is ter ruste gelê naby haar geboorteplek in die Oos-Kaap, maar die verhaal wat dit vooruitloop is ‘n hartseer een.

Saartjie was ‘n weeskind. Haar ouers is vermoor in ‘n kommando-aanval, en sy het ‘n slaaf geword aan een van die boere wat in die area gebly het se huise.

Haar vreemde voorkoms, die groot boude en oormatige geslagsdele, het haar eienaar se broer die idee gegee om haar oorsee te stuur met die belofte dat sy ryk sou word. In 1810 het sy vertrek na Londen, op die ouderdom van 21, en tentoongestel aan die publiek sodat hulle haar vreemde voorkoms kon bewonder. Sy was later gedoop as die “Hottentot Venus”, maar vir alle doeleindes was sy ‘n frats en ‘n grap wat soos ‘n kreatier in ‘n dieretuin uitgestal is.

‘n Tyd daarna is sy verkoop aan ‘n Fransman. In Frankryk moes sy weer haarself uitstal sodat mense haar vreemde voorkoms kon aanskou.

Toe dit vir die Franse afgesaag raak, het sy hewig begin drink en haarself onderhou deur prostitusie. Sy is op die ouderdom van 25 dood in Frankryk. Ná haar dood is haar oorblyfsels, selfs haar gepreserveerde geslagsdele, uitgestal in die Musée de l’Homme in Parys, maar is later verwyder. ‘n Namaaksel van die oorblywenis is egter nog vir twee jaar later uitgestal.

Ná die val van apartheid in Suid-Afrika het die nuwe ANC prsident, Nelson Mandela, aangedring dat haar oorblyfsels teruggestuur word na haar tuisland. Na vele onderhandelinge het Frankryk ingegee en op 9 August 2002 on Vergaderingskop, net buite Hankey in die Oos-Kaap, neergelê.

Dit was die eerste Khoisan begrafnis waar die wit man betrokke was. Sedertdien het hy drie ander geraamtes uit die pad van die stootskrapers gered en op veilige plekke laat begrawe.

Om sy arm het hy vier armbande. Dit is vir elkeen van die beendere wat hy ter ruste gelê het. Die armbande is gemaak uit ‘n tipe riet wat sag en maklik om jou arm vou, en wanneer dit droog word hard word. ‘n Khoisan tradisie wat hy volhou ter ere van die mense.

Vandag is daar ‘n hele groep mense wat betrokke raak by die beweging. Hulle leer weer die klik-klak taal van die ou-tyd aan, doen die danse wat diere na-aap, lees die werke van die mense wat in daardie tyd geleef het, en baklei vir die grond waar hul erfenis ‘n merk gemaak het.

Sterk staan die wit man, met die bruigebrande vel, tussen die mense. Sý mense.

Posted on

Draai, draai op die deuntjie van Afrikaans-wees

As ‘n boeremeisie uit die Groot Karoo is dit eintlik nogal sad om te erken dat ek eers leer dans het toe ek op die Puk geland het.

Nogal snaaks, die Potchefstroom se Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys (of die PU vir Coke, Hamburgers en Onrus of wat jy dit ookal wil doop) se naam het nou verander, maar dis nog steeds bekend as die plek waar dans ‘n no-no is, want dit kan dalk lei tot seks.

Ek was nog altyd mal oor lang mans en ek het eenkeer daar in die Impala Hotel ingewals in my te-kort rokkie en in ‘n lang man vasgekyk. Hy het my sommer net daar leer dans. Stappie vir stappie, al om die draaie.

Die lang man het vir ‘n fantastiese, kort liefdesverhouding gesorg, maar daardie danslesse kom nog steeds handig te pas.

Noudat ek in die Matieland bly is daar nogal heelwat plekke wat dié tipe vermaak verskaf. Regte Afrikaanse tunes met die regte beat waar jy tog te lekker kan gooi. Maak nie saak hoe neerhalend jy van daai songs se eentonige beats en horibale lirieke praat nie, maar as hulle begin speel in ‘n plek waar daar ‘n dansvloer is, dan skop jy jou skoene uit en begin skoffel.

So staan ek nou die dag weer in ‘n klub waar die massas in die rondte draai. Ná jare se oefening is dit nou maklik om die regte ritme en dansmaat te kry en dan draai ek tog te lekker saam, maar as jy daar op die kantlyn staan (en weer soos die lelike eendjie op skool voel wat niemand mee wil dans nie) dan verbaas ek my oor hoe die mense verskil.

Jy sien hoe die laaang girl en die kort dude sukkel-sukkel draai, want sy arm tref elke keer haar teen die voorkop en maak haar deurmekaargeswaaide hare nog ‘n bietjie meer soos ‘n kraaines lyk. Die vet girl sweet so op die maat van die musiek, die maer ingenieur kan glad nie by die musiek hou nie en die rugby-speler kom weg daarmee om met ‘n PT-broek die girls te verlei want hy weet hoe om jou reg vas te hou.

Ek het nog altyd gedink ‘n man vry soos hy dans. Daar is mos nou natuurlik probleme in dié teorie (of eerder assumption). Baie mense het mos nooit geleer nie, maar ek het nog altyd gedink dat as ‘n man jou vasgryp en met mening jou in ‘n rigting begin stuur, dat hy jou só van jou voete af sal soen ook. (Ek was al een keer verkeerd bewys deur ‘n Engelse seun wat baie goed kon dans.)

Selfs al is my teorie net 90% akkuraat voel ek nog steeds dieselfde oor een ding – ‘n man moet nou maar eenmaal kan dans om ‘n man in my oë te wees.

Posted on

Now, John at the bar is a friend of mine…

In een van my favourite pubs, in een van my favourite klein dorpies is daar ‘n barman.

John werk al vir baie jare in die hotel-bedryf en ná ‘n onderonsie met sy baas het hy toe getrek na die kleine dorpie met die groot dors. Met sy ondervinding was dit maklik om werk in die local pub los te slaan, en dis waar ek hom gekry het, agt jaar nadat hy soontoe getrek het.

Ek het hom die eerste keer ontmoet toe ek hom moes gaan interview om ‘n profiel te skryf. Dis nou al bietjie lank terug so ek kan glad nie regtig onthou wat hy alles vertel het nie, maar hy was ‘n bekende digter in die area en dus was ‘n storie in orde.

Ek het drie-uur daardie middag in die klein pub ingeloop en nie weer voor die volgende oggend vieruur gewaai nie. Ek moes eers wag vir die band wat daardie aand moes speel. Die twee lang-haar manne wat daar opgedaag het, elk met ‘n kitaar in die hand, ‘n didgeridoo en ‘n drom en het ‘n lekker mengsel van jazz en Bob Dylan gespeel. Die res van die dorp se mense het stadig maar seker die pub gevul, tot daar later ‘n rookwolk binne die plek gehang het.

Nog dromme is uitgeruk en die skare het begin join. Een ou het ‘n fluit uitgehaal en saam begin speel. Almal was deel van dié band. Die kitare is uitgeruil en ander mense het tunes gespeel wat die band self nie kon nie.

Vieruur daardie oggend het ek my massiewe bar tab betaal en die 15km huis toe gery. Gelukkig het ek darem nie self bestuur nie.

Die volgende dag was ek terug. Gelukkig is daar ‘n backpackers bó die pub. En ek het nie regtig weer gewaai nie, nie voordat ek 200km verder langs die kus afgetrek het nie. Ek kon net weer een keer gaan kuier, kort voor ek nog 1000km verder langs die kus afbeweeg het.

Daar is baie mense van daardie dorpie wat ek goed onthou en so dan en wan regtig baie mis, maar die persoon wat ek seker die meeste mis is John, agter die bar. Hy was altyd vol stories van sy avonture en so nou en dan sou hy sy ou kitaar wat agter die bar gelê het vir ingeval iemand ‘n tune wou speel, self optel en die hartseer song wat hy vir sy partner (wat hom later gelos het vir ‘n vrou) geskryf het sing.

Ek is nou gelukkig genoeg om in ‘n area te bly waar daar elke aand ‘n ander band optree. Dis fantasties om soveel verskeidenheid van musiek te kan beleef.

Maar ek mis daardie klein dorpie en John, die barman, se sad tune op sy stok-ou kitaar.

Posted on

Gebroke families en die wrede sirkel

Vandag was een van daardie stadiger dae. Ek het heeldag rondgehardloop tussen ‘n simposium wat by die universiteit aangebied is oor gesinsgeweld se die nuutste navorsing in Suid-Afrika en die kantoor waar ek naarstigtelik probeer het om my laaste stories klaar te maak voor deadline.

Dit beteken natuurlik dat ek niks ordentlik kon doen nie, en al die interessante dele van die simposium misgeloop het… ai…

Vandag is die eerste dag van 16 dae se aktivisme teen geweld teen vroue en kinders. Op 25 November elke jaar word dié saak wêreldwyd aangespreek. Konferensies word gehou en idees uitgedink, navorsing word gedeel. En so probeer ons die geveg teen gesinsgeweld veg.

Maar aan die einde van die dag is die skuilings en tronke vol – gebroke vroue en hul kinders moet jarelange hulp kry om net weer normaal te kan leef, dis nou die wat wel oorleef, en die mans dien hul straf agter tralies.

Een van die vroue, Shanaaz Mathews, by die simposium het navorsing gedoen onder 20 mans wat óf hul girlfriends óf hul vroue vermoor het. Sy het met elkeen in die tronk gaan praat oor sy verlede en sy hede, hoe hy voel oor sy ma en sy pa en hoekom hy gedoen het wat hy gedoen het.

Meeste van dié mans, wat strek oor al die rasse-groepe, het voor die dood van hul vroulike helf reeds ‘n rekord vir geweldadige gedrag geopenbaar. Ek wou natuurlik vra hoe de joos hulle uitgelaat kon word. Hulle het ook almal probleme met hul pa’s (meeste in elk geval) wat nie teenwoordig was nie. Van hulle is oorlede, ander het hulle nooit geken nie en ander se pa’s was tuis maar nie regtig teenwoordig nie, of uitermatig geweldadig.

Meeste van hulle beskryf hul ma’s as goeie mense, wat hul slegs gedissiplineer het wanneer hulle verkeerd was. Die hoeveelheid geweld is natuurlik iets waaroor ‘n mens moet wonder. Baie vrouens is self bekend vir hul geweldadigheid.

Aan die einde van die dag is daar ‘n klomp mense daar buite, meeste van hulle getraumatiseer deur hul verlede, wat weer hul kinders traumatiseer. Hul maak hul eie eggenote dood. Die persoon vir wie jy die liefste moet wees.

Dit maak my ongelooflik hartseer. Soos die seun wat sy sussies en sy boetie verkrag het omdat hy kwaad was dat hulle sy pa toegesluit het nadat hy dieselfde gedoen het.

Weet ouers nie wat hulle doen nie? Weet hulle nie dat dit nie net hul eie lewens raak nie? Wanneer geweld só wyd begin uitkring dan moet ‘n mens begin wonder.

Die navorsers hou vol dat vroue wat deur hul mans of boyfriends aangerand word moet aandring op ‘n aborsie. Termination of pregnancy, om dit mooi sag te stel. Mens kon sien hoe van die mense in die gehoor hulself moes inhou om nie te protesteer nie.

Nou vra ek jou, as jy uit só huis kom, en in só huis in trou, wie is die mense buitekant jou omstandighede om te besluit wat die regte keuse is vir jou. Almal wat so hard probeer om aborsie teen te staan het verseker nog nie ‘n gebroke vrou, sonder geld, sonder ‘n man, net met ‘n plastieksakkie in die hand, gesien nie.

Judge jy maar self.

Posted on

Herinneringe van ‘n see-vakansie lank gelede

So staan ek gisteraand in my favourite pub en bier bestel toe daar ‘n vreemde man na my kyk en sê: “Hey, jou naam is mos Ella! Van waar af ken ek jou?”

Ek staan so half en kyk na hom, herken sy gesig maar het nie ‘n idee hoe ek hom ken nie. Ek noem die vier dorpe waar ek die laaste paar jare gebly het op, maar hy was nie in een van hulle nie. Noem toe al ons vakansie-plekke op… toe tref dit my!

Ek het tot sy naam onthou. Einde van standerd nege was ons op ‘n familie-vakansie in Hartenbos. Hy en sy familie en vriende het daar gekamp. Hy was oppad Stellenbosch toe om te kom swot. Vreemd hoe ek al die details kon onthou. Tot die vriendin wat saam met hom daar was se naam kon ek onthou. Sy is blykbaar Londen toe en weer terug. Hulle het nou kontak verloor.

Daar in Hartenbos het ons skelm wyn gedrink by die ordentlike sokkie in die speelpark, weggekruip in die bosse by Die Duine waar hy my voorgestel het aan giggelgras. (Ná bietjie te veel Bacardi was ek so siek soos ‘n hond en het daarna nie weer die guts gehad om dit te probeer nie!) Dit was ‘n vreemde aand, en toe iemand begin fluit-fluit aangestap kom het ons vinnig laat spaander, net vir ingeval dit die polisie is. Ons was immers almal te jonk om te drink

Ons het ook in die droë supertube gesit en het blykbaar gevry… Die supertube kon ek onthou, maar dié detail kon ek natuurlik glad nie onthou nie. Volgens hom kon ek glad nie soen nie. Ek was nog so innocent in daardie jare.

So agt jaar later sit ons in ‘n pub en praat oor die dinge van daardie tyd. Al die skelm rook en drink en vry. Weird.

Dit laat my sommer terugverlang na daardie vakansies. Ons het al die jare gekamp. Al ses van ons in ‘n karavaan so by die see. So baie tyd in die water spandeer dat jy in die aand op jou kampbedjie nog steeds die roering van die branders kan voel.

Deesdae moet ek hard spaar vir ‘n vakansie. Dis nou as ek die tyd kan afkry om te kan weggaan.

Ek’s sommer jaloers toe dié kalant vertel hoe hy vir nuwejaar Thailand toe vlieg. Sommer net vir twee weke. Hy het sommer laas week gou sy kaartjie gekoop om saam met vriende wat in Korea werk te gaan kuier. Dan gaan hy Viëtnam toe vlieg vir ‘n week of so.

Ek dink nie ek het die guts om dit te doen nie. Ek het in elk geval tans nie die geld daarvoor nie, maar ek kon altyd soos ‘n ander vriendin ‘n persoonlike lening aangaan en vir my vakansie betaal oor ‘n tydperk. Dit klink so lekker.

Dis dalk nou tyd dat ek my paspoort uitsorteer.

Posted on

Om te kan luister

As journo by ‘n klein koerant is ek gelukkig om baie van baie dinge te leer. Dit maak my nie ‘n ekspert op enige van die gebiede nie, maar ek kan darem ‘n gesprek voer oor so te sê enige onderwerp.

Ek het geleer om notas te maak oor alles wat belangrik is, dit op te neem en dit dan oor te vertel. Die lekker ding daarvan is dat jy altyd weet wanneer om die regte vrae te vra om die storie te laat vloei.

Dis egter min dat jy iemand ontmoet wat aanhoudend stories kan vertel. So sonder ophou. Jy bring ‘n nuwe topic op en dan vertel hy langsamerhand sy eie ervaring van daardie ding. (Ek het nogal die irriterende gewoonte om dit te probeer. My sussie raak altyd vies vir my. Sy sê ek maak of ek alles weet…)

Maar dis nou nie van my wat ek praat nie. So ‘n ruk terug het ons ‘n draai gaan gooi by Oom Jan daar by die see, my goeie vriend se oupa. Hy hou van stories vertel. Hy het baie jare as boer agter die blad en spandeer toe sy tyd daar by sy huis wat uitkyk op die see. Daar sit ons toe en luister terwyl die wit strand en oneindige water aanhou breek.

As iemand wat nogal hou van baie praat, was ek skoon stilgemaak. Behalwe dat ek nie die oom so goed geken het nie, en dus op my plek moes bly, is maar net een van die dinge wat my teruggehou het daardie dag. Ek het net sit en luister. En sodra die gesels eers opraak, ‘n onderwerp opgebring en dan verder sit en luister.

Klomp koppies koffie en ‘n skatkis vol avonture later het ons gegroet en weer die pad gevat binneland toe.

Ek is bly ek was daardie dag daar. Daar was nie regtig weer tyd om stories te hoor nie. Oom Jan het ons verlaat vir die hiernamaals laas week, net ‘n maand ná ons eerste kuier, en al sy stories saam met hom gevat.

As ek nou daaraan terugdink kan ek nie een storie onthou wat hy vertel het nie en as ek geweet het dan sou ek notas gemaak het. Ek weet hy was mal oor ou trekkers en het natuurlik daaroor gepraat. Verder kan ek nie regtig onthou nie.

Ek wens nou ek kon beter luister.

Posted on

Dankbaarheid op Vrydae

So een Vrydag in ‘n maand gee ons kantoor vir die arm mense kos.

Dis nogal iets om te sien. Die ry van so om en by 90 mense staan skaam-skaam nader. Kleurlinge, wit en swart, almal staan tou by die kiosk waar ons die groente-mengsel saam met gister se brood op ‘n bord vir hulle uitsit.

Vroue kry eerste, dan die mans, en dan kan jy nader staan vir seconds. Soortvan soos in die jare wat ek op kosskool was. (Ek was wel vir al 12 my skooljare in die ‘Hok’!) Die hongerte dwing die mense om hul eer te vergeet en met gebakte hande nader te staan vir ‘n klein ietsie om aan te kou.

On smaak beurte om die pot gelaai met groente huis toe te vat en dit dan op te kook tot in ‘n stew. Almal voel half sleg om dit net so voor te sit, so hulle gooi darem bietjie lekkerte by. Wie sal nou vir mense iets gee wat hulle self nie eet nie?

Ons daag dan op. Swartsakke vol verslane brood en twee potte vol gekookte groente.

Daar word eers geopen met gebed en dan skep ons hompe groente in polisterienbakkies wat die mense in die kantoor gaaf genoeg was om bymekaar te maak. (Ek vergeet altyd!)

Maar so doen ek my deel elke maand. Ek spandeer ‘n halfuur saam met die armste van die arm. Wat nie eers geld het vir ‘n broodjie nie. En jy word dankbaar.

Jy kan nie anders as om jou hart oop te gooi vir dié mensies nie. Hulle sê so mooi dankie vi r die klein beitjei wat hulle kry, veral as daar nog oor is vir ‘n tweede skeppie.

Dit bring ‘n mens weer terug grond toe. Een keer ‘n maand staan ek terug en waardeer ek wat ek het. Selfs al werk ek twee jobs om dit te kry. Ek het ‘n dak oor my kop, kos in my maag, en vriende en familie wat darem so nou en dan sal kan uithelp as dit sukkel.

Ek is geseënd.